mizah güncel

Emre Yılmaz çizdi...

2012-01-20T13:07:00.001-08:00

Latif Demirci - Hürriyet

2012-01-17T12:49:00.000-08:00

Geçmiş zamanlar...

2012-01-15T13:37:00.000-08:00

1949 tarihli Yeni Sabah gazetesi. Çizer Turhan Selçuk...

Delikanlı darbeciler...

2012-01-11T13:54:00.001-08:00

Ahmet Kesgin-Star

Emre Yılmaz çizdi

2011-12-25T12:15:00.001-08:00

Maydanoz yakında çıkıyor

2011-12-22T12:51:00.000-08:00

MAYDANOZ MİZAH DERGİSİ YAKINDA, YANI BAŞINIZDA!

Yeni bir mizah dergisi çıkarmak, yeni bir heyecan yaşamak için kolları sıvadık. 1 Ocak 2012’de huzurlarınızda olacağız. Derginin mutfağı İzmir’de olsa da, İstanbul, Bursa Gaziantep, Sinop, Manisa, Denizli, Aydın, Çanakkale gibi kentlerden dergi sayfalarına katılan arkadaşlarımız oldu. Yine derginin dağılımı İzmir ağırlıklı olacak. Ama büyük kentlerde olmak için çalışmalarımız sürüyor. Bu konuda en büyük desteği de sizlerden bekliyoruz. Dergi 16 sayfa, renkli, kuşe kağıda basılı 24x34 boyutlarında olacak. Aylık yayınlanacak dergi, zaman, zaman özel sayılar yapacak.

Boligan

2011-12-22T12:48:00.001-08:00

Demirhan Kadıoğlu ile ...

2011-12-18T10:22:00.000-08:00

"Yetiştirme yurdunda çok şey kazandık"

Çizer ve gazeteci Demirhan Kadıoğlu ile neler konuştuk neler.. Hayata pozitif bakmış bir yürek o...
Demirhan Kadıoğlu benim yıllardan beri takip ettiğim bir kalem erbabı. Yazar ve çizerliğin yanı sıra, radyo ve televizyon programları yapmakta… Bunca iş güç arasında kitap çalışmaları da olmuş. Yirmiye yakın çocuk kitabı yazmış ve onlarca kitap resimlemiş.
Çocukluğu Yetiştirme yurtlarında geçmiş olmasına rağmen hayata hep pozitif bakabilmiş. Geçmişinde yaşadığı olumsuzlukları bir kenara bırakmayı bilmiş ve hayata kaldığı yerden devam etmiş.

Çocukluğunuz bir kaos döneminde geçti. Kendi çocukluğunuzu ve o kaos dönemini anlatabilir misiniz?

Kaos dönemi derken neyi kastettiğinizi aşağı yukarı anlıyorum. 1980 öncesi yıllar, ideolojilerin çarpıştığı bir zaman dilimiydi gerçekten. Bu karmaşık zaman diliminde çocuk gözüyle neyin yanlış neyin doğru olduğunuzu bilmiyorsunuz. Sağ-sol çatışmaları… Sokak gösterileri ve bir de bakmışsınız ki, askeri darbe… Sonra anladım ki, bu ülkede ideolojiler değil, aslında sokaklara gençleri döken egemen güçler hakim. Bu güçler, istedikleri gibi gençlerin enerjisini kullanıyor ve sonra da tüketiyordu. Çocuk gözle askeri darbeyi birebir yaşamanız, size demokrasilerde zaman zaman kesintiler olduğunu da hatırlatıyor... Aklımız biraz daha erince, anladık ki, askeri darbeler meğer on yılda bir demokrasimizin canına okuyormuş. Cumhuriyet.. Tamam. Ama ya demokrasi? Bu kavramın içini doldurmak için, biraz daha zamana ihtiyaç var gibi. Süreç devam ediyor.

Yetiştirme Yurdunda büyümek nasıl bir duygu? Size neler kaybettirdi, neler kazandırdı?

Yetiştirme yurdunda büyümek bir tecrübe kazandırıyor. Çünkü orayı bir okul gibi görmek gerekiyor bence. Yüz elliden fazla kardeşinizle birlikte aynı çatı altında yemek yiyor, ders çalışıyor, oyun oynuyor ve birlikte büyüyorsunuz. Sonra, o çatıdan ayrılıyor, belli bir yerlere doğru kanat çırpıyorsunuz. Sosyal yönünüzü daha çok geliştiriyorsunuz. Çünkü, sosyal olaylara duyarlı oluyorsunuz. Sosyal yaşamda ileride nasıl biri olacağınıza dair kesin öneriler getiriyorsunuz. Ailenin önemini daha iyi kavrıyorsunuz. Bir baba, bir anne kavramının içi boş bir söylem olmadığını biliyorsunuz. Çocuklarınız olduğunda, onlara elinizden geldiği kadar yardımcı olmaya çalışıyorsunuz. Bireylere değer verirsek, aile çatısını sağlam tutmuş oluruz. Aileyi sağlam tutarsak, toplumu yıkılmaz bir kale haline getirmek kendi elimizde. Bunu başlatmak öyle zor değil, önce kalp dairesinde başlatmak meselenin özünü oluşturuyor galiba. Geçen ay “yetiştirme mezunları” olarak bir araya geldik. Düşünebiliyor musunuz, aradan 27 yıl geçmiş… Yıllar sonra kendimizi çok değişik boyutlarda gördük. Birbirimizi siyah/beyaz fotoğraflardan tanıdık. Ama şimdi hepimiz toplumun önemli yerlerinde söz sahibiyiz. Kimimiz polis, kimimiz yönetici, kimimiz tüccar, kimimiz gazeteci… Devlet dairelerinde de önemli yerlerde olan dostlarımız var. Yetiştirme yurdu merdivenleri önünde bizden sonraki kuşakla birlikte çektirdiğimiz o fotoğraf, bizim aslında çok şey kazandığımızın bir göstergesi.

Yazı hayatına nasıl başladınız?

Yazı hayatından önce çizgi vardı benim dünyamda. Çizgiyle başladı yazı hayatım. Çizgiyi geliştirmek için küçük hikayeler yazarak, resimledim. Sonra geliştirdim. Çizgi romanlar üretmeye başladım. Ki, zaten çizgi roman üretmek, yazının temelini oluşturdu bir bakıma. Sonra, günlük tutardım. Belli olayları, kaleme alıp tarihe not düşerdim. Daha sonra bana tanınan bir fırsatla, köşe yazısı yazmaya başladım.

Sizi yazı konusunda en çok teşvik eden ve öven kim oldu?

Şartlar sizi belli bir noktaya getiriyor zaten. Yazı konusunda doğrudan teşvik eden Yeni Asya Gazetesinin Genel Yayın yönetmenliğini halen sürdüren sayın Kazım Güleçyüz olmuştur. Kendisiyle özel sohbetimizde, gazetede bir televizyon eleştirmenine ihtiyaç olduğunu hatırlattım. Hemen başlamamı söyledi. Hatta birkaç gün ayak sürümeme rağmen, ısrar etti ve bu şekilde başladım. Önce nokta atışlar yaptık köşemizde. Tuttu. Daha sonra okuyucuların teşvikiyle köşemizi geliştirdik. Çünkü okuyucuların hem medyadan hem de televizyondan yana dertleri çoktu.

Ruberu görüşme imkanı bulduğunuz insanlardan sizi en çok etkileyen kimdir?

İnsanları etkileyen önce eserlerdir. Kitaplardır. Kitaplardan yola çıkarak baktığınızda ilgilendiğiniz alan ne ise, o sizi etkiler. Bu yüzden eserler “ruberu” görüşme imkanı sağlar size; çağın “Bedii”si Said Nursi beni en çok etkileyen… Yaşadığı dönem, yazdığı eserlere bakın. Oun aslında bu günlere bakan entellektüel yapısını gösterir. Her satır, bir kapı… Hakikate açılan bir geçit. Günlük okumalarımı bu gözle yaparım. Bediüzzaman ve talebelerin çektiği sıkıntılar olmasaydı, biz bu günlere gelir miydik? Cennet asa bir baharda yaşadığımız şu dönemde Risale-i Nur, Türkiye için, Ortadoğu için, hatta Dünya için bir şans.

Yazılarınızın toplumda tesiri oldu mu, bunu bizzat müşahede ettiniz mi?

Atılan her adım yerini bulur. Yazılan her satır, hedefini bulduğu gibi… İlk makalemi y az dığım dön emlerde ünlü bir cazcının ölümüyle ilgili düşüncelerimi aktarmıştım. Beni bizzat telefonla arayan ünlü cazcının kızı, babasının aslında yazılanların ötesinde bir kişiliğe sahip olduğunu söyledi. Ben düzelttim. Demek ki, araştırmadan, eksik bilgiyle bir şeyler yazmamak gerekiyordu. Müjdat Gezen’le ilgili bir polemiğimiz neredeyse iki hafta sürdü. Kendisi Cumhuriyet gazetesinde yazıyordu. Reha Muhtar’la “İstiklal Mahkemeleri” konusuyla ilgili atışmamız olmuştu. Cem Özer, Hürriyet gazetesindeki yazısında “Hacılara hakaret etmiş”, ben de eleştirince, telefonla beni arayarak ağız dalaşına girmişti. Dönemin Kültür Bakanı Agah Oktay Güner, “Mankurt” başlıklı bir yazımdan dolayı şifahen arayarak tebriklerini iletmişti.

Toplumda makes bulan yazımdan bir tanesi “İsimler ve diziler” başlıklı bir makaleydi. Bu yazıda mukaddes isimlerin, dizi filmlerde kötü karakterlere veriliyor olmasını eleştirmiş, izleyicilerin hassas olmasını isterken, yetkililerin de dikkat etmesi gerektiğine işaret etmiştik. Yazı, internet sitelerinde en çok tıklanan makalelerden biri oldu. Yazı o kadar çok ilgi gördü ki, başka gazeteler bu konuyu sahiplenerek röportaj ve televizyon programları yaptı.

Şimdiki çalışmalarınızdan bahsedelim, neler yapıyorsunuz? Yeni projeleriniz var mı?

Yazı, çizgi ve program hayatım devam ediyor. Haftada üç gün Milli Gazete’de yazıyorum. Bir çocuk dergisinin editörlüğü üzerimde. TRT Arapça kanalında yayınlanan “Elvan-ı Seb’a” programına hafta içi beş gün karikatür çiziyorum. Seyr FM’de haftada bir “Gündem Özel” program hazırlıyorum. TV5’te her Çarşamba akşamı “Medya ve Toplum” programı çekiyoruz. Hilal TV’de “Çiz Bakalım” programımız banttan yayınlanıyor... Yeni proje için, çocuk kitapları üzerine çalışmalarımız var. Bakalım Allah nasib ederse, bunlar üzerinde hazırlıklarımızı sürdürüyoruz.

Yazarlık ve çizerliği bir arada götürmek mi zor, yoksa ikisi birbirini tamamlıyor mu?

Evet. Ben ikisini bir bütün olarak görüyorum. Elmanın iki yarısı gibi. Kimi insanlar, resimle düşünür, ona göre yazar. Kimi yazıyla düşünür ona göre resmeder. Ben yazdığım zaman, resmetmetmeden duramam. Çizdiğim zaman ise, yazamam. İkisini bir arada yapmak eğlenceli.

Sizi bazen, karikatür etkinlikleri yaparken görüyoruz. Özellikle kitap fuarlarında başınız çocuklarla epey dertte. Ne zaman görsem, çocukların karikatürlerini çiziyorsunuz?

Bazı yayıncılar özellikle kitap satışlarını arttırmak için karikatür etkinlikleri düzenliyor, bizi çağırıyor. Kitap alana bir karikatür bedava diye. Bu hem kitap satışlarını tetikliyor, hem de okuyucu için güzel bir hatıra oluyor. Ömür boyu unutamadığı bir anı bir “iz” bırakmış oluyorsunuz. Geçen hafta Tokat’taydım. Bir öğretmenim yıllar önce kendisinin karikatürünü çizdiğimi hatırlattı. Çok duygulandım. Bana, “Daha on yaşındaydın” dedi. Demek çok küçük yaşlardan beridir, bilmeden portre karikatür yapıyormuşuz.

alıntı:dünyabizim.com

Dizi dizi inciyim...

2011-12-17T11:58:00.001-08:00

Salih Memecan-Sabah

2011-12-16T12:37:00.001-08:00

2.Türkiye dergi günleri

2011-12-07T12:57:00.001-08:00

Cafcaf'ın 49. sayısı çıktı

2011-12-07T12:54:00.001-08:00

Bu bir inlemedir kardeşlerim!

2011-12-07T12:51:00.001-08:00

Yobaz, düşüncelerini ve dertlerini, Dosto misali, sertlikle açıklamak istiyor. En büyük meselesi samimiyettir. Çünkü ruhun samimiyeti huzurdur, der. Esrarını 24 kez okuduğu Tutunamayanlar’dan almış. Güncelleme: 14:00, 07 Aralık 2011 Çarşamba

Bütün kitaplarını okuduğum Ömer Faruk Dönmez'in son kitabının ana izleği aşk! Dönmez’in Yobaz’ı, sözlerini bu geniş ve uzun ‘yatak’ta söylüyor. Düşüncelerini ve dertlerini, Dosto misali, sertlikle açıklamak istiyor. En büyük meselesi samimiyettir. Çünkü ruhun samimiyeti huzurdur, der. Esrarını 24 kez okuduğu Tutunamayanlar’dan almış.

Herşeyiyle... Güp güp atan kalbiyle!

Acısı ve neşesiyle, zaafları ve erdemleriyle, açığa vurdukları ve gizledikleriyle, tutarlı yanları ve çelişkileriyle, yani her şeyiyle kendini ortaya koymaya çalışıyor. Rezil olmaktan korkmadan.

İnsanı aptal yerine koyan sistemden memnuniyet duymuyor. Sürekli bir teyakkuz hali var bu günlükte. Güp güp güp güp atan bir kalb var. Bu kalbin yakarışları, duaları…

Keskin bir zekası ve sivri bir dili var Yobaz’ın. Ya da sivri bir zekası ve keskin bir dili… Atay’ın Olric’i gibi Yobaz’ın da Gregor’u ona eşlik ediyor günlüğünün büyük kısmında. Yazar sonra onu tatile gönderiyor. Görevini hakkıyla yapmış olduğuna kani olduğu içindir herhalde. Görevi ne mi onun? Okuyucuyu uyanık ve diri tutmak!

Yobaz bir öğretmen ve Monna Roza!

Evlenip boşanmış bizim Yobaz. Bir oğlu olmuş bu talihsiz evlilikten. Oğlundan ayrı yaşadığı için onu özlüyor. Bir öğretmen, kahramanımız Yobaz. ‘Bir güzel sev duymasın amma sakın zal-i felek / Genc ola amma nihan ender nihan lazım sana’ demiş ya şair. Yobaz da tutup bir güzele aşık oluyor: Öğrencisine. Monna Roza koyuyor ismini.

Üç buçuk ana karakter!

Demek ki kitabın iki buçuk ana karakteri var diyebilir bazıları. Bence üç buçuk ana karakteri var. Yarım olanın Gregor olduğunu açık edip sebebini de beyan edelim ki zorlanacaklara biraz yardımcı olalım. Çünkü Gregor kurgusalın içindeki hayali yaratıktır. Günlük yazarının zihninin edebi somutlanışıdır gene de. Diğerleri ise en az bizim kadar gerçektir. Peki ya üçüncü karakter?

Kalbim acıdıkça inliyorum kardeşlerim!

Onu yazara uyarak italik yazalım buraya: Güzel bir şeyhi olsa adamın. Allah’ın veli kulu. Mübarek. Kafire karşı sert; mümine karşı yumuşak… Ellerine bakardım onun. İslam vardı ellerinde. Vakar ile otururdu. Heybet ile… Bir sakalları vardı, anlatamam, bembeyaz, başını eğdi mi göğsüne dökülen.Konuşsun, bir şeyler söylesin isterdik; bizi irşad etsin. Ama az konuşurdu. Hikmetli derin şeyler söylerdi. (Planlı davranıp her şeyi bir düzene göre anlatamadığından yakınan yazar, bu yüzden işin içinden çıkmanın o kadar kolay olmadığını belirtiyor. İşte kitabın en iyi cümlelerinden biri burada geliyor. Bu bir inlemedir kardeşlerim: planlı programlı inleyemem ki. Aklıma geldikçe inliyorum: kalbim acıdıkça inliyorum.)

Asya ile Avrupa arasındaki Zıvana'dan çıkmak!

Olumsuzluklara bakıp bakıp zıvanadan çıkan yazar, ‘Zıvana’ kentinin tarihini ayrıntılı bir şekilde anlatmaya başlıyor. Zıvana’dan çıkan Homeros’un hikayesini… Asya’yı ve Avrupa’yı birbirine bağlayan kara ve deniz yollarının Zıvana’dan geçtiğini anlatıyor ilkin. (Yobaz’ın Çanakkale’ye ayrı bir yer verdiğini ve Çanakkale ruhunu çok önemsediğini burada belirtelim. Fakat o tarihlerde geçilemeyen Çanakkale’nin sonradan modernizmle/kapitalizmle/emperyalizmle geçildiğini büyük bir acıyla ve sarih bir şekilde beyan ettiğini de hatırlatalım.)

Zıvana'ya düşülen uzun şerhler!

Zıvana’da müthiş bir ekonomik adaletsizlik söz konusudur. Eğitim çığırından çıkmıştır. Düzen insanları kısa yoldan zengin olup malı götürmeye özendirmektedir. Aile çökmüştür. İlerleyen sayfalarda Zıvana Tarihi’ne uzun, sıkıcı, eğlendirici, düşündürücü şerhler düşülmeye devam ediliyor.

Rabbimiz müceddid bir önder istiyoruz!

‘Dert çok. Hem-dert yok. Dili yok kalbimin bundan pek bizarım’ diyen şair gibi Yobaz da ‘yozlaşmanın ve omurgasızlaşmanın çaresi nedir?’ diye durmaksızın soruşturuyor. Alim mütefekkir insanların bir şeyler yapmasınının gerekliliğine vurgu yapıyor. Müslümanları bir araya getirecek müceddid bir önder için Rabbimiz’e yalvarıyor.

Ağzındaki baklayı çıkarıyor. Kapitalizmin en büyük numarasını açıklıyor: Evden çıkan kadın. Çünkü kadının süslenip püslenip evden çıkması, erkeğin yoldan çıkması anlamına gelir, diyor Yobaz. Modern dünya kadını bir köle olarak kullanıyor.

Kelimelerin aşka gelişi, aşkla gelişi, aşk oluşu...

Kıssalar, menkıbeler, hikayeler, ayetler, hadisler, mısralar, beyitler giriyor araya. Belki de diğer bütün söylediklerinin; bu ayetlerin, bu hadislerin, bu kıssaların şerhi olmasını istiyor. Hicret, Mirac, La ilahe illallah zikri, Allah’tan başka tanrılar vardır fakat siz sakın onlara tapmayın(!) uyarısı, dualar, dualar… Çok sevilen ve kaçırılan bir kız. Monna Roza. Kelimelerin aşka gelişi, aşkla gelişi, aşk oluşu, balta oluşu, safların sımsıkı oluşu… Aşk olsun sana Yobaz!

Ve biz senin Hakk yolundan ayrıldığını gözümüzle görürsek veyahut kulağımızla işitir de bürhanlarla ikna olursak senin bu tahtını yıkmak bize vaciptir.

dünyabizim.com

Karikatürlerle "Kadın Hakları" sergisi

2011-12-06T11:45:00.001-08:00

Yakındır...

2011-11-28T11:24:00.001-08:00

Ahmet Kesgin - Star

2011-11-22T11:26:00.001-08:00

Salih Memecan - Sabah

2011-11-20T12:58:00.001-08:00

TÜRK-YUNAN KOMŞULUĞU PANEL VE KARİKATÜR SERGİSİ

2011-11-16T13:27:00.001-08:00

Dergi oku: CAFCAF mizah dergisi

2011-11-15T11:05:00.001-08:00

Dergiyi aşağıdaki linkten indirip okuyabilirsiniz.

http://www.mediafire.com/?3cx8ip74ac8skmj

Ben neymişim be Leman!

2011-11-12T13:33:00.001-08:00

Şaka işlerinin pek yolunda gitmediğini yazmıştım. Demiştim ki; sansür varsa vasat müsait, gülmece satmak için her sebep mevcut demektir. Ama mizah dergileri bir türlü satmıyor, yırtınsalar da satamıyor…

Leman dergisi, sorunun kaynağını, güdüklüğün sorumlusunu şak diye bulmuş. Sansür yaygarasının uydurukluğuyla, güldürü makinelerinin gerilemesiyle, gülmece dergilerinin yetersizleşmesiyle, şakacılığın yetenek kaybetmesiyle, espritüel aklın tutulmasıyla hiç mi hiç alakası yokmuş. Suçlu, bu iddiayı ortaya atan bendenizden başkası değilmiş meğer. Varsa da yoksa da kusur bende. Şaka değil!

Kendilerini aşırı ciddiye almaları yetmezmiş gibi, beni de mübalağa etmişler. Sağ olsunlar.

Şaka mübalağadır, ama budalalıkları, kafasızlıkları, hadi tamamını söyleyelim, ahmaklıkları ifşa için mübalağaya kaçar. Budalalıksa, egonun haksız yere abarıp kabararak sahibini yanıltmasıdır. Budalalar kendilerini o kadar abartır ki gülünç duruma düştüklerini görmezler bile.

Lemancılar, hakkımda yazdıkları kaba sözlerin komik kaçtığını sanıyor. Şaka kaldırmasına kaldırırım. Onun nişanesi olarak, yazılarını da aynen alıyorum buraya. Fakat ucuz mizahın şahikası bu metni okuduktan sonra, Leman’daki espri dehasının şakadan ne kadar anladığını siz de öğrenmiş olacaksınız. İçinde hakaret kasıntısından, öfke kudurukluğundan başka zerre miskal bir humor kırıntısına rastlarsanız, her mihnet kabulümdür.

‘Haftanın lalesi’ seçildiğim köşeye buyurun bakalım:

“Sansür varsa mizah niye satmıyor?” başlıklı yazısıyla bilim dünyasına yeni bir yol, yeni bir ufuk getiren Akif Beki…

Ne satıyor biz söyleyelim; peçetecilik hep satıyor, yok satıyor. “Sansür var, diyebiliyorsak sansür yoktur” diyerek Antik Yunan filozoflarını mezarında döndüren, kendince at sineği aslen kelebek.

Kompleks mizahı yapan ama hep batan, bata çıka uslanmayan ahbaplarına sorsun bakalım, niye satmıyor.

Poşete sokulan, bayilerden kaldırılan dergileri; mizah dergilerinden korkan hapishane ve okul müdürlerini; basılmadan toplatılan kitap notlarını; bugün hâlâ dünyanın en çok satan mizah dergilerinin Türkiye olmasına karşılık tutuklu gazeteci sayısında da bir numarayı gururla taşıdığımızı.

Gırgır’ın neden 500 bin civarındaki tiraja sahip olduğunu da biz mi anlatalım; mesela Hürriyet’in bugün 20 yıl öncesine göre neden daha az sattığını. Yoksa o anlatır mı Genel Yayın Yönetmeni’yle birlikte tirajları yerin dibine batırıp bir gazeteyi nasıl perişan ettiğini.

Beki beki anladık, sen neymişsin be abi!”

Gülünç zekâ taklidi yapıyor olmalı Lemancılar! Yahut şakametreleri arızalı da, birkaç numara büyük kafa yapıyor. En komiği, Hürriyet’te “Van gene yıkıldı, ama Haftanin kampı yerli yerinde duruyor” diyen yoz dilli beyzadenin dâhiyane zırvalığını, ucuz mizahın eleştiri gücüne ölçü de alıyor olabilirler.

Star gazetesi, “Sansür varsa mizah niye satmıyor?” sorumu, tanınmış bazı şaka gurularına sormuş. Salı günkü Star’da çıkan o haberden şu alıntılara da kısacık bir göz atın. Ustadan çırağa cevap yerine geçsin. Şöyle:

Salih Memecan: Baskı olduğunda, mizah bu baskıya karşı koymada önde yer alıyor. Demokrasinin olduğu ülkelerde ise mizah o kadar öne çıkamıyor. Ama kaliteli mizah olmuyor demek haksızlık olur…

Uzunca bir dönem Gırgır’da çizen Hasan Kaçan: Baskının olduğu, işlerin yolunda gitmediği zamanlarda mizahın daha ön plana çıktığını gördük. Ancak insanlar mizaha olan ihtiyaçlarını sadece dergilerden değil çok farklı yerlerden karşılayabiliyorlar…

Cafcaf Dergisi Genel Yayın Yönetmeni Asım Gültekin: Mizahın gelişmediğini zannetmek yanlış olur. Yönü değişmiş olabilir. Dergi mizahından sanal âlemdeki, televizyondaki mizaha doğru bir gidiş var. Bunları da hesaba katmak gerekir. Mizah dergiciliğinin devri de biraz geçti…”

Gereği halinde bir daha açmak üzere kapatıyorum bahsi. Hadi Lemancılar, söyleyin, bilmeden şaka arz ediyorsunuz değil mi?

Radikal
http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalYazar&ArticleID=1069244&Yazar=AKİF BEKİ&Date=12.11.2011&CategoryID=97

Haslet Soyöz - Milliyet

2011-11-07T07:19:00.001-08:00

Ahmet Yozgat ustadan...

2011-10-31T12:34:00.001-07:00

Ahmet Kesgin - Star

2011-10-29T12:47:00.001-07:00

Dergi oku: Cıngar mizah dergisi

2011-10-28T11:43:00.000-07:00

Dergiyi aşağıdaki linkten indirip okuyabilirsiniz:
http://www.mediafire.com/?qmpqrctas9tarrq

İbrahim Özdabak - Yeni Asya

2011-10-26T11:42:00.001-07:00

Usta çizer Osman Suroğlu Risale haberde

2011-10-25T10:45:00.000-07:00

Usta çizer Osman Güral Suroğlu, Risale haber.com da İBRETLER adlı köşesinde çizgileri ile dersler vermeye devam ediyor.Aşağıdaki linkten çizerin arşivine ulaşabilirsiniz.
http://www.risalehaber.com/author_article_detail.php?id=11680

Dağıstan Çetinkaya çizdi

2011-10-24T12:08:00.001-07:00

Ahmet Kesgin- Star

2011-10-24T12:05:00.001-07:00

Dağıstan Çetinkaya - Zaman

2011-10-20T12:35:00.000-07:00

Dergi oku

2011-10-17T13:35:00.000-07:00

TIRPAN MİZAH DERGİSİ

Buradan indira gandi...

Mahmut Yılmaz çizdi

2011-10-03T11:50:00.000-07:00

Ahmet Kesgin-Star

2011-09-29T13:11:00.001-07:00

Mizahgüncelin arşivinden VEHİP SİNAN

2011-09-29T13:03:00.000-07:00

http://www.mediafire.com/?wkpnxso28hrd9p8

Rahmetli Vehip Sinan'a ait bu değerli albümü yukarıdaki linkten indirip okuyabilirsiniz...

Haslet Soyöz- Milliyet

2011-09-29T12:15:00.000-07:00

KARİKATÜRİST BEHİÇ PEK'İN EVİNİ PATLATAN KOMŞU İNŞAAT KABUSU

2011-09-28T10:06:00.000-07:00

Muhlis Bey, Zalak Mahmut gibi kahramanların yaratıcısı karikatürist Behiç Pek'in 5. kattaki evinin duvarını güpegündüz patlatarak içeri dolan inşaatın yaş betonu, hayatını kabusa çevirdi. Behiç Pek başına gelen bu olayı çizeri olduğu Leman Dergisi'nin bugün çıkacak sayısında anlattı. MEDYATAVA

http://www.medyatava.com/haber.asp?id=85579

İtalyan çizgi romanlarının babası öldü

2011-09-26T12:10:00.000-07:00

Zagor ve Mister No'nun yaratıcısı Sergio Bonelli hayata veda etti.

"Mister No", "Tex", "Dylan Dog" ve "Zagor" gibi çizgi roman kahramanlarına hayat veren İtalyan senarist ve editör Sergio Bonelli 79 yaşında yaşamını yitirdi.

Ağustos ayından bu yana sağlık sorunlarından şikayet eden Bonelli'nin Monza'da kaldırıldığı bir hastanede öldüğü bildirildi.

Yazdığı senaryolarda Guido Nolitta takma adını kullanan Bonelli, kendi adını taşıyan bir yayınevinin de sahibiydi.

Esad yolcu

2011-09-23T10:47:00.001-07:00

ULUSLARARASI KARİKATÜR YARIŞMASI

2011-09-20T13:26:00.000-07:00

KAMPÜSTEN DÜNYAYA DERGİSİ
ULUSLARARASI KARİKATÜR YARIŞMASI

(12 Eylül - 12 Kasım 2011)

Dünya yıllardır büyük bir trajediye şahit olmaktadır. Bir tarafta bilinçsizce yemek yemelerinin bir sonucu olarak obez olan insanlar varken, diğer tarafta ise hayatta kalmaları için gerekli olan temel besin maddelerini dahi bulamayan, açlıkla mücadele eden ve açlıktan ölen insanlar var. Bu yarışma, son yıllarda ümmet coğrafyasında ve özellikle sömürge toplumlarında karşılaşılan içler acısı bu durumun vehametine dikkat çekmek amacıyla organize edilmektedir.

Yarışmanın Konusu:

“AÇLIK, OBEZİTE ve ÖLÜM”

Katılım Şartları:

1. Yarışma herkese açıktır; yaş sınırlaması yoktur.
2. Yarışmaya gönderilecek eserlerin daha önce hiçbir yarışmaya katılmamış ve hiçbir yerde yayınlanmamış olması gerekmektedir.
3. Katılımcılar bir veya birden fazla eserle katılabilirler.
4. Yarışmaya eser verecek olan katılımcılar, kendi anlatım biçimlerine uygun tekniği (siyah-beyaz veya renkli) kullanmakta serbesttirler.
5. Eserler A4 veya A3 ebatlarında olmalıdır. Bu ölçülerde gönderilmeyen çizimler değerlendirilmeye alınmayacaktır
6. Karikatürler ‘JPEG’ formatında ve en az ‘300 dpi’ çözünürlükte olmalıdır.
7. Seçici kurulun aynı ya da benzer saydığı veya bir başka karikatürcüye ait olduğunu bildiği/fark ettiği karikatürler değerlendirilmeyecektir. Her tür olası tartışma ve çalıntı iddialarının sorumlusu katılımcı olacaktır.
8. Yarışmaya katılan eserler iade edilmeyecektir. Eserlerin basım, yayın ve kullanım hakkı Kampüsten Dünyaya Dergisi'ne ait olacaktır.
9. Eserlerini yarışmaya gönderen tüm katılımcılar yukarıdaki koşulları kabul etmiş sayılır.

Seçici Kurul:

1. Hasan Aycın; Karikatürist
2. Turan Dertli; Karikatürist
3. Dağıstan Çetinkaya; Karikatürist

Ödüller:

Birincilik ödülü: iPad
İkincilik ödülü: iPhone
Üçüncülük ödülü: Notebook
Mansiyon ödülü
Seçici Kurul özel ödülü

Dereceye giren ilk 10 karikatür Kampüsten Dünyaya Dergisi’nin Afrika sayısında yayınlanma hakkı kazanacaktır.

Nasıl Katılabilirsiniz?

Karikatürler bilgisayar ortamında (dijital) şu adrese gönderilmelidir:
kampustendunyaya@gmail.com

Katılımcılar karikatürlerini gönderirken "İsim - Soyisim - Telefon - Adres" bilgilerini de mutlaka maile eklemelidirler.

Son katılım tarihi 12 Kasım 2011’ dir.

Yarışma sonuçları 17 Kasım 2011 tarihinde Kampüsten Dünyaya Dergisi’nin http://www.facebook.com/kampustendunyaya sayfasında ilan edilecektir.

NOT: Yarışmadan elde edilecek tüm imkânlar Afrika yararına kullanılacaktır.

Yarışma hakkındaki sorularınız ve daha fazla bilgi için; kampustendunyaya@gmail.com

Ahmet Kesgin - Star

2011-09-18T13:25:00.001-07:00

DERGİ OKU. GOOLSHOW 1994

2011-09-17T16:51:00.000-07:00

http://www.mediafire.com/?38yco6335gu56xi

Cafcaf doludizgin devam ediyor!

2011-09-15T11:36:00.000-07:00

Cafcaf doludizgin devam ediyor!

Cafcaf 48. Sayısının kapağına; değişsin diye Referanduma gidilen fakat bir türlü gerçekleşmeyen Anayasa değişikliğini taşımış. Dergi, kapakta kaygısını da dile getirmiş; acaba bu ülkenin yeni anayasası bu ülkenin hakiki sahiplerinin isteklerini yine yok sayacak mı?

“Yapmak isteyip de yapamadıklarımız” Cafcaf'ın özel dosyası

Cafcaf ekibi kendi köşelerinin yanı sıra bir türlü gerçekleştirilemeyen dilek ve istekleri işlemişler. Kapakta değişmeyen ama değişilmesi istenen Anayasayı konu edinmeleri de pek manidar. 4o sayfalık derginin 11 sayfası tamamen bu konuya ayrılmış.

Başbakan da ister, ister de yapamaz

Başbakan Tayyip Erdoğan acaba neler ister de yapamaz? Bu sorunun cevabını bir çizgi öyküde okuyabilirsiniz.
Cafcaf ekibi bir kişinin başbakan olunca yapmak istediği çoğu şeyi aslında yapamayacağını düşünerek Başbakanın mahrum kaldığı her şeyi deşifre etmişler.

Emre Yılmaz ALİ FERZAT için çizdi...

2011-09-04T11:13:00.001-07:00

Suriye karikatürleri

2011-08-30T03:26:00.000-07:00

Somali karikatürleri

2011-08-28T16:50:00.002-07:00

Ahmet Kesgin'den...

2011-08-28T16:50:00.001-07:00

Suriye'nin en ünlü çizeri Ali Ferzat'ı kaçıranlar ünlü karikatüriste resmen işkence ettiler

2011-08-26T14:41:00.000-07:00

Ali Ferzat Suriye'nin en tanınmış siyasi karikatüristi. Türkiye'den Musa Kart ile Mehmet Çağçağ karışımı bir çizer.

Perşembe sabahı saat 04'te Şam'da bir caddede silahlı ve maskeli bazı adamlar tarafından sürüklenerek bir araca bindirildi. Araç havaalanına giden yolda ilerlerken, içerde Ferzat'ı dövdüler ve, "Ellerini kıracağız ki, bir daha çizemeyesin" dediler.

CNN Türk Londra Temsilcisi Metin Güneş'in aktardığı bilgilere göre, karikatüristin her iki elindeki kemiklerini kırdılar. Sakalını tutuşturdular ve başına bir torba geçirip yol kenarına atarken de, "Bu sadece bir uyarıydı" dediler. Ferzat şimdi hasatanede.

YÖNETİMİN EŞKİYALARI

Associated Press (AP) haber ajansına konuşan yakınları saldırganların kimliklerini bilmediklerini ama bu adamların yönetimin eşkiyaları olmalarından şüphelendiklerini söylediler. Nedeni ise Ferzat'ın Esad rejimini ve rejim karşıtı gösterileri bastırma politikalarını açık bir şekilde eleştirmesi.

OTOSTOP KARİKATÜRÜ ÇİZMİŞTİ

Bu hafta internette yayınladığı bir karikatürde Suriye devlet başkanını elinde bavulu ve yanında da Kaddafi ile birlikte yol kenarında oto stop yaparken çizmiş. Suriye yasalarına göre devlet başkanının karikatürünü yapmak yasak. Ama buna rağmen Ferzat daha önce de Esad'ın karikatürünü yapmış ve anlaşılan o ki, son karikatür bardağı taşıran son damla olmuş. Şimdi artık http://www.ali-ferzat.com/ adresli internet sitesine de ulaşılamıyor.

Bu ayın başlarında Ferzat AP'ye, "Bu hayatta bastırılamayacak iki şey var...Allah'ın iradesi ve halkın iradesi" dedi.

Ellerini kırdılar ama acaba ruhunu ve cesaretini de kırabildiler mi? Haydutların yaptığı uyarı bir ölüm tehdidine benziyor. Diktatörler kendileriyle alay edilmesinden hep korkmuşlardır ve bunu önleyebilmek için her yola başvurmaktan çekinmiyorlar

Kaynak : http://www.internethaber.com

Şam Şeytanı

2011-08-22T13:21:00.001-07:00

Osman Suroğlu'nun çizgisi ile...

2011-08-18T09:29:00.000-07:00

Risalehaber'den.

Dergi oku

2011-08-14T12:52:00.000-07:00

https://rapidshare.com/files/458027921/__aylak1.91.rar

Rahmetli Necdet Kuru yönetiminde, 90 lı yıllarda çıkan bu dergiyi Yukarıdaki linkten indirip okuyabilirsiniz.(Mizahgüncel arşivi)

Çok sıcak...

2011-07-26T10:41:00.000-07:00

Cafcaf 47. sayı çıktı

2011-06-07T12:49:00.000-07:00

Cafcaf 47. sayısında yaklaşan üniversite sınavlarını göz önüne alarak kapağında ÖSYM’ye bir gönderme yapmış ve merkezi öğrenci seçme sınavlarının kaldırılmasını önermiş. Kapakta ayrıca maymun iştahlı tiki gençliğinin üniversite eğitimini ne kadar hafife aldıkları konusu slogana paralel şekilde işlenmiş.

(+)

Cafcaf’tan üniversite dosyası

Bu sayıda Cafcaf ekibi kendi köşelerinin yanı sıra üniversitelere özel bir dosya hazırlamışlar. 12 bölümden oluşan dosya derginin ilk sayfalarından itibaren okuyucuya sunulmuş.

Üniversite dosyası: Gündem, Kışla Tipi Üniversite Kapıları, Ah Üniversite, Üniversitelerin Hoca Tipleri, İkna Odaları, 10 Maddede Akademisyen Analizleri, Medreseler Kapatıldı Ama, Bir Üniversite Kütüphanesinde Neler Oluyor?, Diplomanın Dibine Yolculuk, Üniversiteli Müteşair Hasta, Bölümlere Göre Kız Tavlama Teknikleri, Öğrenci İnfografisi, Okulu Bombalamak gibi bölümlerden oluşuyor.

Cafcaf’ın dileği: Dersaneler kapatılsın!

Büyükşehirlerdeki büyük üniversiteler ve yine bu şehirlerdeki niteliksiz ücrete nitelikli personel istihdamı, ucuzlayan hayat, ucuzlayan insani değerler, diplomalı kültürsüzler vs. küçük şehirlerin eğitim ve sanayi düzlemindeki zayıf duruşu gibi kompleks sorunların tümünün dersanelerin kapatılmasıyla çözüleceğine işaret edilmiş sanki.

Medyanın önde gelen isimlerinin kaseti çıkarsa ne olur?

Fatih Altaylı’dan Cüneyt Özdemir’e, Ruhat Mengi’den Elif Çakır’a kadar iki düzine gazeteci ‘Aradığınız Medya’ köşesinde mercek altına alınmış.

Devlet Bahçeli’nin ‘Püskevit’ine Hüsrev Hatemi güzellemesi

“Mizah Toplumsal Bir Reflekstir” başlıklı köşesiyle Prof. Dr. Hüsrev Hatemi öz tecrübelerini akıcı ve mizahi bir dille okurlarıyla paylaşmış ve ‘Püskevit’in ne denli doğru olduğunun altını çizmiş.

Nutuk, Kemalistler içün Muharref Kutsal Kitaptır

Otacı Zahter, geçtiğimiz yıldan bu yana tazeliğini koruyan, Mustafa Kemal’in Nutuk’u yazmamış olduğu gerçeği üzerine eğilip gündemi meşgul eden diğer konularla birlikte mizahi bir potburi hazırlamış. Said Nursi’nin Kuvayı Milliye ile ilgili Cihat Fetvası’na değinmesi ise günümüze ışık tutar nitelikte.

Dergi oku

2011-06-02T12:53:00.000-07:00

MİZAH GÜNCELİN ARŞİVİNDEN...

http://www.mediafire.com/?dqm8fvr6288jm5g

1977 yılına ait bu dergiyi yukarıdaki linkten indirerek okuyabilirsiniz...

VEHİP SİNAN'IN VARİSİ

2011-06-01T12:18:00.000-07:00

Konya’da imza gününde yakaladığımız, 30 yıldır istikrarla çizen İbrahim Özdabak ile ayaküstü hoş ve samimi bir söyleyişi gerçekleştirdik.

Konya’da imza gününde yakaladığımız, 30 yıldır istikrarla çizen İbrahim Özdabak ile ayaküstü hoş ve samimi bir söyleyişi gerçekleştirdik.

Karikatürlerinizde siyasi çizgiler ağırlıkta. Bunun nedeni nedir?

Siyasi karikatürler basın hayatının vazgeçilmezlerindendir. Çünkü insanlar çok kısa sürede o günün gündemini karikatür çerçevesinde yakalamak istiyorlar ve aşağı yukarı 5-10 saniye gibi bir vakit ayırıyorlar. Bu 5-10 saniye içerisinde onlara bir şeyler anlatmak durumundayız.

Ve ben 30 yıldır günlük, siyasi bir gazetede çiziyorum. Bu gazete Bediuzzaman Said Nursi Hazretlerinin ve onun eseri olan Risale Nur Külliyatında belirtilen görüşler doğrultusunda yayın yapmaktadır. Benim çizdiklerimin de bu çerçeve içerisinde değerlendirilmesi gerekiyor.

Ve siyasi olayları hicvetmemizde insanların dünya görüşlerine katkıda bulunmak maksatlı oluyor. Çünkü insanlarımız sürekli günlük meseleleri, meşgaleleri ve olayları konuşuyorlar.

Bu olaylar hakkında bizim söyleyecek bir sözümüz var mı? Biz işte onu söylemeye çalışıyoruz. Yazarlarımız yazılarıyla, muhabirlerimiz haberleriyle ve ben de çizgilerimle bunu yapmaya çalışıyorum. Hepimiz aynı düşünce ve istikamete bakan yayın organlarıyız.

O zaman siz kendinizi çizgilerle ifade ettiğiniz için karikatürü seçmiş oluyorsunuz?

Evet. Kendimi çizgilerle ifade ediyorum, çizgilerle anlatmaya çalışıyorum. Aynı zamanda çizgiler de gazetelerin vazgeçilmezidir. Çizgi bir olaydır.

Ben yazı yazabilirim ama yazı yazmayı tercih etmiyorum. Çünkü çizen çok fazlaca yok.

Türkiye’de çok ciddi bir karikatür sahası yok, bunu nasıl değerlendiriyorsunuz?

Aslında bizim halkımız mizaha çok yatkın bir halktır. Yani içinden böyle mizah ustaları çıkarmış mesela Nasrettin Hoca’yı çıkarmış bir halk. Ama mizah denince, karikatür denince akla gelen kavramlara baktığımız zaman bir takım yanlış düşünceler ve uygulamalar aslında bizim mizahımızı da körletmiş durumda.

Şuan özeline girmek istemediğim mizah türleri hat safhada. Ve bu aile yapılarını, çocukları olumsuz yönden etkiliyor. Ve aslında yeni yetişecek olan mizah ustalarının önünü kestiğini ifade etmek istiyorum. Bu tarz karikatürlere hiç bakmam. Sadece günlük siyasi olayları yorumlayan karikatüristlerin karikatürlerine bakıyorum. Hem Türkiye’deki çizerler hem de dünyadaki çizerler arasında bir şeyler yapmaya çalışıyorum.

Peki, bu başarılı olarak nitelendireceğimiz isimler var mı?

Mutlaka vardır, Türkiye’de ve dünyada. Ve onlar kendilerini zaten belli ederler. Mesela eskilerden benim çocukluğum zamanımda sürekli takip ettiğim Nihar Tüflek, Semih Balcıoğlu vardı. Bunlar günlük karikatür çizerlerdi. Ve bir Sinan vardı ki ben bir nevi onun koltuğuna oturuyorum. Yani hemen herkes beni Sinan’ın bir nevi varisi gibi görüyor. Ve ben de işte elimden geldiğince yani onun yürüttüğü sanatı ayakta tutmaya çalışıyorum.

Karikatür çizmek isteyen gençler nasıl bir yol izlesin?

Eğer eğitimini almamışsa yani güzel sanatlar eğitimini, resim eğitimini almamışsa hani taklit ederek çizebilir. Ama çizmek demek gece sabahlara kadar boş sayfaları doldurmak demektir. Bir haftada koca bir defteri doldurmak demektir. Bu defterlere bir şeyler çizmek karalamak demektir. Yani bir tane bir şey çizdim ben karikatürist oldum demek değildir. Bu çok önemli bir ayrıntıdır. Yani eğer vakitleri müsaitse defterlere bol bol bir şeyler çizsinler sonra bir şey ortaya çıkacaktır.

Bir meşgale olarak iyi bir meşgaledir. Çok fazla malzemeye de ihtiyaçları yoktur. Bir kâğıt ve kalem yeterlidir. Çok kısa sürede çok mesajlar anlatır. Ve herkesin bir mizah yönü vardır. O mizah yönünü ortaya çıkarırsa inanılmaz güzel şeyler yapabilir. Bir çizgi ile dünyayı yerinden oynatabilir.

Hocam bu hoş söyleyişi için teşekkür ederim.

Rica ederim.

dünyabizim.com

Ahmet Kesgin - Star

2011-05-16T13:25:00.001-07:00

En neşeli festival Beyoğlu'nda başlıyor!

2011-05-03T11:35:00.000-07:00

Baharla birlikte birbirinin peşi sıra yola koyulan festivaller kervanına bir yenisi daha eklendi: Uluslararası Mizah Festivali. 12-15 Mayıs tarihleri arasında bu yıl ilk kez düzenlenecek Mizah Festivali, Beyoğlu'nda yaklaşık 30 mekânı ve açık hava etkinliklerini kullanarak renkli bir program sunacak.Sanatseverler festival kapsamında geleneksel mizah sanatlarından seyirlik oyun, meddah, ortaoyunu, Karagöz gibi gösterilerin yanı sıra, kabare, doğaçlama tiyatro, vodvil (hafif güldürü), stand-up, pandomim, karikatür gibi sanatları içeren etkinliklerle çeşitli sohbet, sergi ve atölyeleri takip etme imkânı bulacaklar.

Kültür ve Turizm Bakanlığı, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve Beyoğlu Belediyesi'nin destekleriyle Hayalgücü Organizasyon tarafından düzenlenen Uluslararası Mizah Festivali, 12 Mayıs Perşembe günü karnaval yürüyüşü ile başlayacak. Karnaval yürüyüşünde İstanbul Büyükşehir Belediyesi Bandosu, Avanak Avni, Nasreddin Hoca gibi Türk mizahının önde gelen figürlerinin dev maskotları, mizah dergileri, sanatçılar, öğrenci kulüpleri ve gönüllü katılımcılar İstiklal Caddesi'nde yürüyecekler. (www.mizahfest.org

Karikatürist Prof. Atilla Özer'i kaybettik

2011-04-24T13:33:00.000-07:00

Eskişehir Anadolu Üniversitesi Eğitim Karikatürleri Müzesi kurucusu Usta Karikatürist Prof. Atilla Özer'i kaybettik. Yıllardır karikatür adına yaptığı uluslararası etkinliklerle hem karikatür sanatına hem de Eskişehir'e büyük katkılar sağlamıştır. Büyük Ustayı kaybetmenin acısıyla tüm karikatür camiasına baş sağlığı dileriz.
OBURMİZAH

İşte Cafcaf'ın özel sayısı

2011-03-17T13:44:00.000-07:00

İşte Cafcaf'ın özel sayısı
Cafcaf 46. sayısında yaklaşan seçimleri göz önüne alarak kapağına "Cafcaf'tan size özel seçim dosyası" diyerek içeriğini duyurmuş. Kapakta ayrıca dikkat çeken bir husus var: merhum Prof. Dr. Necmettin Erbakan'ı anan dergi hocanın kurduğu partilerin amblemlerinin yanı sıra ekolünden gelenlerin kurmuş oldukları partilerin de amblemlerini bant olarak geçmiş.

BU NE TELAŞ...

2011-03-03T12:17:00.001-08:00

KADDAFİ KARİKATÜRLERİ

2011-02-28T12:18:00.000-08:00

TYB Sakarya Şubesi çizer Osman Suroğlu'nu ağırladı

2011-02-25T10:23:00.001-08:00

TYB Sakarya Şubesi çizer Osman Suroğlu'nu ağırladı. Türkiye Yazarlar Birliği Sakarya Şubesi, Şubat ayı programında 50'nin üzerinde uluslararası ödülün sahibi çizer Osman Suroğlu'nu ağırladı. Suroğlu'nun sanat hayatıyla ilgili soru ve cevaplarla başlayan söyleşi, Osman Suroğlu'nun ödül kazanan karikatürler, portre çalışmaları ve animasyon gösterimi ile sona erdi.

İBRAHİM ÖZDABAK' tan karikatür albümü

2011-02-23T11:47:00.000-08:00

Çizer İbrahim Özdabak'ın HER YÜZE BİR TEBESSÜM adlı karikatür albümü Yeni Asya yayınlarından çıktı.Albüm 320 sayfa ve satın alan ilk 100 kişiye çizer tarafından imzalanarak gönderilecek...

SANATININ 40. YILI

2011-02-16T10:34:00.000-08:00

O denenmemişi deneyen bir sanatçı

Çizer Yalçın Turgut Balaban’ın 40. sanat yılı kutlandı. 12 Şubat günü de Taksim Sanat Galerisi’nde karikatür sergisi açıldı.

Fatih Uğurlu

Yalçın Turgut Balaban’ı 1973 yılında Milli Gazete’de tanıdım. O zaman Milli Gazete’ye karikatür çiziyordu. Daha sonra Gölge Dergisi’ni çıkardı. O devirde ben de karikatür çiziyordum. Yalçın’ın siyasi karikatürlerinin çoğu benim arşivimdedir. Hepsini sakladım. Sonra yanılmıyorsam 1976 yılında Yeni Devir gazetesi çıktı. Yeni Devir ilk İslami entelektüel gazete diyebiliriz. İsmet Özel, Rasim Özdenören, Nabi Avcı, Akif İnan, Aleaddin Özdenören, Mustafa Miyasoğlu, Sadık Albayrak... İyi bir yazar kadrosu vardı. Yalçın orda da karikatür çizmeye devam etti.

Aylık kavga dergisi

O dönemde Gölge Dergisi sanki Osman Yüksel Serdengeçti’nin Serdengeçti Dergisi gibi ne zaman nasıl çıkacağı belli olmayan bir dergi haline geldi. Logosunda aylık kavga dergisi yazıyordu. Yalçın Turgut Balaban (hani Serdengeçti diyordu ki bir çıkar ama pir çıkar) Gölge dergisi de öyleydi. Bulunduğu dönemde Türkiye’deki gençler üzerinde önemli bir fonksiyon üstlendi. İyi bir mayalanma yaptı. Yalçın Turgut her çıkardığı dönemde Gölge Dergisi dünyadaki Müslümanların Türkiye’deki tanıtımını üstlendi. Adeta Müslüman gençler Filipinlerdeki mücadeleyi ilk defa Gölge Dergisi’nde tanıdılar. Etiyopya’daki Müslümanlar, Eritre’deki Müslümanlar ilk defa Gölge Dergisi’nde dünyayla, diğer Müslümanlarla tanıştılar. Yalçın’ın böyle ilginç bir hayat serüveni var.

Bugün yağlı boya karikatür sergisi açıldı. Biliyorsunuz ilk defa karikatür Fransızlar tarafından bulunmuş. Yağlı boyayla çeşitli şahısları, şekilleri deforme ederek ortaya çıkmış bir sanat. Yağlıboya pek Türkiye’de kullanılmadı bugüne kadar. Üç boyutlu Semih Balcıoğlu tarafından karikatürler yapıldı ama Yalçın Turgut öyle zannediyorum ilk defa yağlı boya karikatür sergisi açıyor. Yani karikatürü bir anlamda aslına rücu ettiriyor. Yalçın Turgut Balaban olması gereken yerde olmayan adam diye düşünüyorum. Eğer bizim camiamızda olmasa da karşı tarafta olsaydı karikatürde çok daha başka değerlendirilirdi. Kıymeti daha iyi bilinirdi diye düşünüyorum.

İslami camia Yalçın Turgut’un kıymetini iyi anlamalı

Sonra Cuma Dergisi’nin uzun yıllar kapaklarını yaptı. O günden beri de Akit Gazetesi’nin icra kurulunda. Yalçın, Akit Gazetesi’nde de halen siyasi karikatürler çiziyor. Yalçın’ın bizim tarafta anlaşılamamasından muzdaribim. Ama inşallah bir gün bizim tarafta da sanata ve sanatçıya gereken değer verilir mi diye de ayrıca soruyorum.

Yalçın Turgut Balaban sevdiğimiz bir arkadaş. Bir dönem Necip Fazıl Kısakürek’in yanında da bulundu. O dönemde de Tercüman Gazetesi sahibi Kemal Ilıcak ona Tercüman’a daveti olduğu zaman da üstadın izin vermemesi üzerine Tercüman’a bile gitmedi Yalçın Turgut Balaban. Fakat en kötü huyu Yalçın’ın benim bildiğim çok şiddetli bir sigara tiryakisi olması. Yalçın kalp ameliyatı geçirmesine rağmen hala müthiş bir sigara tiryakisi. Hatta bazı bir takım dostları onun ekmeğin arasına bir paket sigara koyup tost yaptığını bile söylüyorlar. Doğrudur. Ben de inanıyorum buna. Böyle bir zaafı var. Bu rejimin bükemediği bileği bir paket sigara rahat büker. Bu da Yalçın’ın zayıf tarafıdır. İnşallah bir gün bu derdinden de kurtulur diye düşünüyorum.

Bu sergi ilgi görmeli

Bu sergi de inşallah çok ilgi görür. Yeni sergiler açar. Biz de artık 60’a merdiven dayadık. Yalçın’ın söyleyecek sözünün bitmediğini görüyorum ben. Son nefesine kadar da biteceğini sanmıyorum.

Mustafa Miyasoğlu

Yalçın Turgut dostumuz kırk yıla yakın zaman karikatür ve zaman zaman da sergiler hazırladığı bu yağlı boya karikatürleri Türk karikatüründe özel bir yere sahiptir. Ben resme meraklı bir yazar olarak bir süre Güzel Sanatlar Fakültesi’nde de ressamlar katında bir odam vardı. O çalışmaları yakından takip ediyordum. Yani bir resmin bir ressama maliyetini az çok biliyorum. Bu maddi ve manevi bir birikimin sonucudur. Milletin öncüsü münevverler çeyrek aydından üstündür her zaman. O bakımdan Yalçın Turgut’un nitelikli o Büyük Doğu’dan beslenen ve gerçek manada bir kurmay aydın sıfatıyla Türkiye’nin eserlerini, görüntüsünü ve çıkmazlarını çizgiyle, renkle, desenle, boyayla ortaya koyması fevkalade takdir edilecek, sevinilecek bir durum. 40. Sanat yılında yapılan toplantıdan sonra böyle bir sergi düzenlenmesi gerçekten vefalı bir davranış olarak kutlanmaya değer. Ben aziz dostum Yalçın Turgut Balaban’ı ve onun resimlerine, yağlı boya tablolarına ilgi gösteren tüm yetkililere ve herkese teşekkür ediyorum sanat camiası adına.

Ekrem Kızıltaş

Yalçın Turgut… Anlatmak istedikleri olan insanlar, bunları diğer insanlara aktarabilmek için bir “dil” seçerler. Kimi konuşur, kimi yazar… Bazıları da çizerek anlatmayı tercih eder. Yani anlatım dilleri çizgidir. Konuşarak belki bir konferans süresince, yazıldığında uzunca bir makale ile anlatılabilecek şeyleri genelde bir, bazen de birkaç karede anlatıverirler. Yalçın Turgut, anlatmayı düşündüğü şeyleri çizgi ile anlatmayı tercih edenlerden.

Çizgi dilini, kendilerine o türden bir vazife verildiği için, yalan ve yanlışın hâkim olması amacıyla kullananların aksine çizgideki ustalığını, anlatmak istediği güzel ve doğru şeylerin emrine veren nadir insanlardan birisidir Yalçın Turgut.

40. Sanat yılını kutlayan ve son olarak bir ilki gerçekleştirerek, “Yağlıboya Karikatür Sergisi” ile karşımıza çıkan Yalçın Turgut, umulur ki daha uzun yıllar aramızda olur ve çizgi dilini kullanarak, meramını anlatmayı sürdürür.

Abdurrahman Dilipak (eski Cıngar yazarı):

Yalçın Turgut, Karamehmetler olarak bilinen Cami Mimarı Cevat Ülger’in talebesi… Aynı zamanda Büyük Doğu geleneğinden gelen bir isim..

Çizgileri ile tanıklıklarını ve isyanını dile getirmeye çalışıyor. Mizah diliyle kaçınılmaz bir şekilde ironik bir dil kullanıyor.

Son sergisinde yeni bir şey denemiş: Yağlıboya karikatür

Yalçın Turgut’un çizgileri gibi mesajı da köşelidir… Yalındır…

Artık CafCaf’ta çizecek

Aslında yağlıboya resimleri de var ama daha çok çizgileri ile tanınır. Mesajları ideolojik bir arka plana sahiptir. Davranış ve sözlerdeki çelişkilerden çok, temel çelişkilere dikkat çekmeye çalışır.

Ekonomi ve siyaset anaforundan bir kurtulup bilim, sanat ve felsefeye biraz zaman ayırsak iyi olacak ama yaşanan gerçekler bizi alıp savuruyor. Yine de bir yandan bu tür uğraş verenleri kutlamak gerek…

Yalçın Turgut'un yeni dönemde Cafcaf’ta çizecek olmasına da sevindim. Cafcaf'ı da, dünyabizim'i de hayatın tantanası içinde bu ayrıntıyı yakalamaya çalışmasından ötürü kutluyorum.

CINGAR: 1991 yılında yayınlanan Cafcaf'ın dedesi bir mizah dergimiz.

Not: Sergiyi 19 Şubat tarihine kadar Taksim Sanat Galerisinde görebilirsiniz.

2011-02-14T12:28:00.001-08:00

Hasan Aycın’ın yeni kitabı İz Yayıncılık’tan çıktı.
Çizgi en etkili anlatımlardan birisi. Hele Hasan Aycın gibi bir ustanın elinden çıktığında daha güçlü ve daha etkili oluyor. Hasan Aycın, sadece çizgisiyle değil duruşuyla da nev'i şahsına münhasır bir isim...

Hasan Aycın’ın yıllardır farklı dergilerde, süreli yayın organlarında çıkan çizgileri yeni bir kitapta toplandı: Sayha

Sayha bir çığlık, bir haykırış. Bencil bireyselliklerden Filistin'de yaşananlara, başörtüsü zulmünden maskeli Amerika'ya, steril hayatların cemaat ruhunu kaybettirmesi, çıkışsız kapılar, hak ve hukuk ihlalleri, timsah gözyaşlarına değin pek çok sorun Sayha sayfalarında yer almakta. Ayrıca Hece dergisinin özel sayıları için çizdiği çizgiler de bu albümde yer alıyor.

Sayha'daki çizimler biz'i, insanı, gören, düşünen, tefekkür eden insanı yakalar. Onun tipleri ve hedefi on ikiden vurması onun başka sanatçılarda bu derece göremediğimiz duyarlığından kaynaklanır. Hemen her çizgide, karşımıza bir 'durum' çıkıyor. Sadece tam tekmil yergi oklarını gönderen bir çizgi durumu söz konusu değil burada. Hakikate açılan bir kapıdır onun çizgileri...

Hasan Aycın, Sayha isimli kitabı İz Yayıncılıktan çıktı.

dünyabizim.com

Sazanın aynalısı...

2011-02-10T14:15:00.001-08:00

Levent Elpen den Mısır karikatürleri

2011-02-05T10:43:00.001-08:00

Emre Yılmaz çizdi

2011-02-04T13:02:00.001-08:00

Kasım Özkan çizdi

2011-02-01T14:15:00.000-08:00

Yabacı basında Mısır ve Tunus karikatürleri

2011-01-31T13:02:00.001-08:00

OSMAN SUROĞLU ÇİZDİ

2011-01-24T10:39:00.000-08:00

http://www.suroglu.com/

Yumurtamın sarısı...

2011-01-09T10:49:00.001-08:00

Yeni Akrep - Aralık 2010

2011-01-07T08:42:00.000-08:00

http://www.yeniakrep.org/

KARİKATÜRKİYE

2011-01-06T09:42:00.001-08:00

Türk karikatüründen söz edildiğinde akla ilk gelen isimlerden biri hiç şüphe yok ki Turgut Çeviker'dir. 1977 yılından beri karikatür tarihi üzerinde çalışan ve çok sayıda kitabın yanı sıra Gül-Diken adında aylık bir mizah dergisi de çıkaran Çeviker'in şu sıralarda kitapçı vitrinlerinde -basın tarihimize de önemli bir katkı sayılabilecek- yeni bir eseri yer alıyor: Karikatürkiye-Karikatürlerle Cumhuriyet Tarihi 1923-1928.

Bu üç ciltlik dev eserin birinci cildi "Tek Parti ve Demokrat Parti Dönemi (1923-1960)", ikinci cildi "27 Mayıs'tan Liberalizme (1960-1991)", üçüncü cildi ise "Merkezin Çöküşünden Muhafazakâr Demokrasiye (1991-2008)" başlıklarını taşıyor. "Karikatürün Serüveni" başlıklı sunuş yazısını Murat Belge'nin, dönem metinlerini de Ahmet Kuyaş'ın yazdığı Karikatürkiye, sadece demokrasi tarihimizin karikatürcüler tarafından nasıl yorumlandığını değil, Türk karikatürünün 1923'ten sonraki gelişme seyrini de bütün açıklığıyla gözler önüne seriyor.

Türk basınında karikatür ilk defa 1867'de yayın hayatına atılan ve aynı yıl Âli Paşa tarafından kapatılan İstanbul gazetesinde görüldü. Karikatürün ağırlıklı olarak kullanıldığı gazete ise, Türkçede ilk mizah gazetesi olarak kabul edilen Diyojen'dir. 1869 yılında Ermeni asıllı bir Osmanlı vatandaşı olan Teodor Kasap'ın çıkardığı bu gazetede Namık Kemal, Ebüzziya Tevfik ve Ahmed Midhat gibi önemli isimler de yazıyordu. Teodor Kasap, üç defa kapatılmış olmasına rağmen yüz seksen beş sayı çıkarmayı başardığı Diyojen büsbütün kapatılınca, yoluna Çıngıraklı Tatar'la, o da kapatılınca Hayal'le devam etmiştir. Ne var ki Hayal'de yayımladığı "Matbuat kanun dairesinde serbesttir" altyazılı karikatür yüzünden üç yıl hapse mahkûm edilecek, kefaletle serbest kalınca da ülkeyi terk edecektir.

Mizah basını, her şeye rağmen, II. Abdülhamid'in saltanatının ilk yıllarına kadar Latife, Şafak, Tiyatro, Kahkaha, Meddah, Geveze ve Çaylak gazeteleriyle yoluna devam eder. "Çaylak" lâkabıyla tanınan Mehmed Tevfik Bey'in gazetesi Çaylak, Türkler tarafından çıkarılan ilk mizah gazetesidir ve halk katında büyük bir ilgi görmüştür. Bütün bu yayınlar 1877 yılında "Matbuat Nizamnamesi"yle yasaklanmak istenirse de Meclis-i Mebusan'a kabul ettirilemez. Ne var ki bir süre sonra Meclis'in kapatılması, mizah gazetelerinin de 1908'e kadar susmasına yol açmıştır.

Meşrutiyet'in ikinci defa ilânının hemen ardından her alanda olduğu gibi, mizahta da yaşanan patlama dikkat çekicidir. İki ay gibi kısa bir zaman diliminde otuzdan fazla mizahî gazete ve mecmua çıkar. Mizahın zaman zaman ölçüyü kaçırıp bir hayli hoyratlık da yaptığı bu kaotik ortamda bu gazetelerin çok azı dayanabilmiş, ayakta kalabilenler de İttihatçılar tarafından ciddi baskılara maruz kalmıştır. Mesela Türk mizahına ve karikatürüne yepyeni bir tarz ve hava getiren Cemil Cem'in çıkardığı Cem, eleştirilerinin dozunu biraz artırınca kısa aralıklarla üç defa kapatılmış, üçüncü kapatılışında yayın hayatını noktalamak zorunda kalmıştır. Eşek gazetesi de her kapatılışında ilk ismini hatırlatan başka bir isimle yeniden çıkmıştı: Kibar, Yûha, Ma'lûm...

Meşrutiyet'in ilk yıllarında yaşanan sevinç, heyecan ve boşalmanın bir benzeri de Cumhuriyet'in ilanından sonra yaşanır; ancak bu dönemin bir farkı vardır: Hemen bütün karikatüristler Türkiye'de büyük bir dönüşümü gerçekleştiren kadronun, yani Cumhuriyet'in seçkinlerinin yanında mevzilenir, karikatürü onlar için "methiye", içinden geldiğimiz dünyanın değerlerine ve bu değerleri temsil edenlere karşı da bir çeşit "hicviye" aracı olarak kullanırlar. Mesela din adamı hep kara sakallı, kazma dişli, göbekli, gözleri fıldır fıldır, elinde kocaman bir tesbih taşıyan ürkütücü bir tip şeklinde tasvir edilir. Murat Belge, bu durumu şöyle anlatıyor: "Bütün Batılılaşma sürecinde olduğu gibi, Batı'nın biçimlerini, kurallarını burada yeniden üretmek isteyen, bu amaçla bu sanatları öğrenenler, sırf bu işi yapmakla, süregiden Doğu/Batı, Eski/Yeni çakışmasında bir taraf konumuna gelmiş oluyorlardı. Bu dönemde incelediğimiz karikatürlerin hemen hepsinde böyle bir 'taraf olma' kararını gözlemleriz. Özellikle bu, günümüze kadar devam eden bir özellik olmuştur."

Karikatürkiye'nin sayfalarını karıştırırken, karikatüristlerin Tek Parti döneminden sonra da, halk iradesinin değil, her zaman sistemin yanında yer aldıkları görülüyor. Özellikle 27 Mayıs dönemi, Türk karikatürü için bir turnusol kâğıdı vazifesi görmüştür. Kitaptaki örnekler, hemen bütün karikatürcülerin esas duruşa geçerek darbecilerin yanında yer aldıklarını ve yapılan bütün haksızlıkları yücelttiklerini gösteriyor. Bu karikatürlerde mizahtan ziyade bir taraftar edasıyla karşı tarafı aşağılama, itibarsızlaştırma çabası hâkimdir ve genellikle "ilerici/gerici", "ilerleme/irtica", "aydınlık/karanlık" gibi basit kalıplar kullanılmıştır.

1970'lerden sonra Türk karikatürünün azçok çeşitlendiği ve zekileştiği söylenebilirse de, henüz ana istikametinin değiştiğine dair sarih bir işaret yok. Karikatürcülerin çoğu hâlâ kendi halkını düşman gibi görüyor, bu halkın iradesine tahammül edemeyen seçkinlerin sözcülüğünü yapıyorlar.

b.ayvazoglu@zaman.com.tr

06 Ocak 2011, Perşembe

Benim adım Kemal...

2010-12-30T08:37:00.001-08:00

U DÖNÜŞÜ

2010-12-30T08:36:00.000-08:00

İki dil

2010-12-25T10:35:00.001-08:00

Türk karikatürünün zarif ustası

2010-12-16T11:29:00.000-08:00

Türk karikatürünün ve basınının önemli simalarından olan Yalçın Turgut Balaban için 16 Aralık’ta bir saygı gecesi düzenlenecek.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür Müdürlüğü tarafından düzenlenen programa konuşmacı olarak Hasan Aksay, Av. Mehmet Ali Bulut ve Ekrem Kızıltaş katılacaklar.

Yalçın Turgut’un 40. sanat yılının kutlanacağı gece Altunizade Kültür ve Sanat Merkezi’nde saat 19.00’da gerçekleştirilecek. Gecede Balaban’ın hayatı, eserleri, Türk karikatürüne katkıları ve çeşitli anıları konuşulacak.

Yalçın Turgut Balaban kimdir

İstanbul’da doğdu. Erenköy Zihnipaşa İlkokulu’nu bitirdi. Saint Joseph Lisesi’nde başlayan orta öğrenimini Eskişehir Atatürk Lisesi’nde bitirdi. İÜEF Fransız Filolojisi ve İTİA Maliye bölümlerinde okudu. 1970’de; arkadaşı, ağabeyi, hocası mimar Cevad Ülger’in emrivakisi ile geldiği Bab-ı Ali’de kaldı.

İlk çizgileri Yeşilay-Mavi Kırlangıç dergilerinde yayınlanan Yalçın Turgut, daha sonra Milli Gazete’de yer aldı. Nâm-ı diğer Cilet Kâmil – Bir garip devr-i alem – Matbûistan Tarihi gibi unutulmaz çizgi kuşaklara imza atarken yazılarını da müstear isimlerle yazdı.

1975 yılında, GÖLGE dergisini yayına hazırladı ve genel yayın önetmenliğini yaptı. Yeni Devir Gazetesi’ni yayına hazırlayanlar arasında yer aldı. Yeni Devir’de günlük siyasi manşet karikatürün yanı sıra Küçük Büyük Adam serisini çizdi. Necip Fazıl’ın, çalışma arkadaşı ve dostu oldu. Üstadın; “Kanımdan değil canımdan evladım” hitabına muhatap olan Balaban, Üstâd’ın vefatına kadar Büyük Doğu aile kadrosundaydı.

AMGT tarafından gerçekleştirilen bir dizi sergi ile eserleri Avrupa’da da sergilenen Yalçın Turgut, Türkiye Yazarlar Birliği tarafından 1983’te tesis edilen – daha sonra geleneksel hale gelen – ilk yılın karikatüristi ödülünü aldı.

1990’da yakın dostu ve arkadaşı M. Karahasanoğlu ile haftalık Cuma dergisini yayına hazırladı. 1993’te, daha sonra Akit ismini alan Beklenen Vakit gazetesini yayına hazırlayan kadrodaydı. Vakit gazetesinde müstear isimlerle köşe yazıları yazarken, ünlü Mümtaz Kaz tipini çizdi. Halen haftalık çizgi yorumlarını Akit gazetesinde sürdüren Yalçın Turgut, gazetenin Genel Yayın Danışmanlığı ve Yayın Kurulu üyeliğine devam ediyor.

Yurtiçi ve yurtdışı birçok karikatür ödülüne de sahip olan Yalçın Turgut’un eserlerinden büyük kısmı yurtiçi ve dışında sanat merkezleri, galeriler ve şahıs koleksiyonlarında bulunuyor.

sanatalemi.net

Cem Kızıltuğ çizdi

2010-10-04T10:09:00.000-07:00

Cafcaf 43. sayı çıktı

2010-10-04T10:07:00.001-07:00

ÇİZER İBRAHİM ÖZDABAK İLE RÖPORTAJ

2010-09-22T14:39:00.000-07:00

Sanatçının halkın değerlerine bakış açısı nasıl

olmalıdır?

Yüzde doksanı Müslüman olan bir ülkenin sanatçısı halkının değerlerini kendine dost görmelidir, işte o zaman bütün dallarda dünya çapında sanatçı ve eserler meydana geldiğine şahit olacağız. Üzerinde yaşadığımız topraklar gerekli kültür birikimine sahiptir. Neden en iyi romancı, mimar, ressam, müzisyen bizim ülkemizden çıkmasın? Bunun yolu sanatçı ile halkın barışmasından geçer.

Sanatçıların kendi değerleriyle barışık bir şekilde eserler üretmesi bizim toplumumuzda nasıl algılanıyor sizce?

Sanatçı eserlerini halkı ve insanlığın mutluluğu ve gelişimi için meydana getirir. Toplumlar onunla etkilenir ve yücelirler. Bu açıdan bakıldığında dünyada kendi halkının değerlerine düşman bir sanatçı varlığı düşünülemez bile. Bizde bu durum biraz tersine işlenmiş. Sanatçı halkın değerleriyle savaşmak zorundaymış gibi algılanmış ve uygulanmış. Böylece halk ile bir kopukluk meydana gelmiş. Dünyada bestelenmiş en güzel müziklerin kilise müziğinden doğduğunu biliyoruz. Biz de dinî müzikle uğraşmak irticai faaliyet gibi takdim edilmiş. Sanatçıların işte bu olumsuzlukları bertaraf ederek halkla kucaklaşmayı sağlayacak eserler üretmesi gerekmektedir.

Kimleri beğeniyorsunuz çizer olarak?

Öncelikle olgunlaşmış ve kişiliğini bulmuş çizgileri, kim tarafından çizildiğine veya görüşlerine bakmazsızın hayranlık ve gıpta ile seyrederim. Sanatçıların üslûp ve tarzları hakkında bir yorum yapmam. Nerede bir karikatür görsem mutlaka bakar, anlamaya çalışırım. Çok eski bir alışkanlığımdır. Şimdiki gibi internet yok o zamanlar. Gazete, dergi sayfalarını karıştırır karikatür arardım. Bu yüzden ilk göz ağrım Cemal Nadir ve Ramiz olmuştur. Kütüphanelerden mizah dergilerini arar bulurdum. Akbaba ve Mizah dergilerinin tamamını okumuşumdur. Sonraki yıllar Semih Balcıoğlu, Nehar Tüblek ve Vehip Sinan’ı takip eder oldum. Şimdilerde Salih Memecan, Haslet Soyöz ve Dağıstan Çetinkaya günlük arayıp baktıklarım arasındadır.

Bir çizerin günlük hayatı nasıl geçer?

Diğer çizerleri bilmem, ama benim günüm erken saatlerde başlar. Gün doğmadan internetten gündem ve haberlere, meslektaşlarımın çizdiklerine bakarım. Her gün en az bir karikatür çizmem lâzım diye kendimi programladığım için sürekli espri bulmaya çalışırım. Aklıma gelenleri not alırım. Eskiz olarak çizerim. Gündemde yer alan konuların değişik yönleriyle kavramaya çalışırım. Saat 13’de hergün haber toplantımız olur. Bu toplantıda ertesi günkü gazetenin muhtevası konuşulur. Hızlı bir tempoyla herkes işine döner ve saat 16’ya kadar her şey bitmiş olur. Bu arada ben de karikatürümü çizer ve yayına hazır halde sayfa sekreterine teslim ederim.

Gündemi takip etmek mi gündemi oluşturmak mı, buna nasıl karar veriyorsunuz?

Yazar-çizer bana göre gündemi takip etmeli, gündem oluşturmak gibi bir vazifesi olmamalı. Bir konu hakkında yaptığı bir yorum okuyucunun hoşuna gidebilir veya kızdırabilir. Bununla ilgili polemikler yapılabilir. Ama o yorumum maksadı polemiklere yol açmak olmamalıdır. Meselâ dünyada karikatür krizi yaşandı. Bu aslında bir şebekenin gündem oluşturmak maksadıyla bir çizeri de kullanarak yaptığı bir provokasyondu.

Cafcafı nasıl buluyorsunuz? Cafcaftaki çizerlere önerileriniz nelerdir?

Mizah aslında ciddî bir iştir. Bütün siyasiler mizahı ciddiye alırlar. Bu yüzden mizahçılar da işlerini ciddî yaparlarsa başarı peşinden gelir.

Şu anda yerinize yetiştirdiğiniz bir çırak, usta v.b. var mı?

Basın hayatında bulunduğum 30 yıl içerisinde tanıştığım, çizer olmak isteyen gençlerle usta-çırak ilişkisi içine girmedim. Ancak onların eserlerinin yayınlanması ve önünün açılması için her türlü yardımı yapmaya çalıştım. Usta-çırak işi belki zanaat içinde geçerli olabilir; ama sanat işinde eşit şartlarda belki arkadaş olunabilir.

(Genç Dergisi, Eylül 2010)

İbrahim Özdabak kimdir?

1957 Şebinkarahisar doğumlu, İsmail Avcı’nın resim, Zeki Kuşoğlu’nun grafik atölyesinde eğitim gördü. Resim öğretmenliği yaptı. Ordinaryüs Prof. Dr. Süheyl Ünver’in tezhip ve minyatür kurslarına devam etti. Topkapı Sarayı’nda açılan Karma Tezhip Sergisi’ne katıldı. Köprü dergisi, Nur dergisi, Büyük Gazete, Elif, Yeni Asya Gazetesi için çizdiği vinyet, portre, karikatür çalışmaları yayınlandı, ilk çizgilerinin yayın tarihi 1976’dır. 1980 yılında Can Kardeş çocuk dergisinin yayına hazırlanma aşamasında basın sektörüne adımını attı. Bu arada Gürbüz Azak ve Vehip Sinan gibi ustalarla çalışma imkânı buldu. 1982 yılında Yeni Asya gazetesinde günlük siyasî karikatürler çizmeye başladı. Yüzlerce derginin sayfa ve kapak tasarımlarını yaptı. Bugüne kadar 250’den fazla kitap kapağına imza attı. Karikatürlerini aksatmadan günümüze kadar devam ettirdi. Beş binin üzerinde karikatürü yayınlanmıştır. Dönem dönem çizgi bantlar yayınladı. Bunlar; Cici ile Bici, Çankaya Canavarı, Seçime Doğru’dur. Her Yüze Bir Tebessüm adıyla bir karikatür albümü (2007) yayınlanmıştır.

YENİASYA

ibrahim özdabak-yeni asya

2010-09-22T14:37:00.000-07:00

Vedat Kemer'le röportaj

2010-09-19T10:51:00.000-07:00

Karikatür taraf tutmaz

AKŞAM Gazetesi'nin birinci sayfası için çizdiği karikatürlerle büyük ilgi gören ve binlerce hayranı olan Vedat Kemer ile 'komiklik' üzerine...
'AKŞAM okuruyla flört halindeyim' diyen karikatürist Vedat Kemer, Başbakan'ın da kendisine güldüğüne inanıyor. Anayasa oylaması sonrasında çizdiği ve on binlerce kişinin internetten indirdiği Başbakan'ı milli basketbolcu olarak gösteren olay karikatürü sonrasında Vedat Kemer'i hayranlarına daha yakından tanıtmak istedik zira Kemer, günlük gazetelerin birinci sayfa karikatürlerine yeniden muhalefet yapmayı hatırlatan isim olarak çok seviliyor.
- Nasıl başladı karikatür sevdanız, okullu musunuz alaylı mı?
Karikatür merakım lise yıllarında sıkıcı fizik derslerinde kitap kenarlarındaki boşluklara çiziktirmekle başladı. Okul bitmeden karikatürlerim o dönemin en çok bilinen Çarşaf, Fırt ve Gırgır dergilerinde yayınlanmaya başladı. Oğuz Aral, 'İkinci bir Latif ! (Demirci)' diyerek (ne garip değil mi? O da Hürriyet'te çiziyor şimdi.) Gırgır'a alınca daha iyi karikatür çizebilmek için Güzel Sanatlar Fakültesi'ne girdim. Ama resmin bir okulu olsa da, mizahın ve karikatürün okulu yok biliyorsunuz. Daha sonra Henri Bergson adlı bir yazar olduğunu ve 'gülme'nin de bir kitabı olduğunu gene 'Ovuz Abi'den öğrendik.

ATTIĞIN TAŞ YERİNİ BULMALI
- Neler yaptınız AKŞAM'a gelene dek?
Gırgır, Fırt, Avni, Hıbır dergilerinde çizdim. Neredeyse çizmediğim gazete kalmadı; Günaydın, Milliyet, Sabah dışında Takvim ve Star gazetelerinin kuruluşunda vardım. Kreatif direktörlük yaptım, ajans kurdum, dekoratörlük yaptım, senaryo yazdım vs.
- İyi bir karikatürist zeki, akıllı, çevik ve iyi koku alan biri midir?
Karikatür çiziyorsanız hedef kitlenizin ortak duygularını yakalamanız gerekir. Dediğiniz gibi burnunuzun iyi koku alması gerekir. Attığınız taş yerini bulmalı. Karikatüristlerin ortalamanın üstünde duyarlılığa sahip olduklarını düşünüyorum. Bir karikatürist en az okuyucusu kadar zeki olmalıdır. Bence gülmek çok önemli bir zeka göstergesidir. Gülen insan kendisiyle barışık insandır.

ÇİZMEZSEM DELİREBİLİRİM
- Her karikatürle insanları güldürmek gibi bir derdiniz var mı, ilk amacınız nedir karikatürü yaparken?
Ben, içime dert olan şeyleri söyleyip rahatlamaya çalışan bir insanım. Bana öyle geliyor ki, karikatür çizmezsem delirebilirim.
- Taraf tutmadan karikatür yapmak mı zor, taraf tutarak mı?
Bu taraf konusu, son yıllarda medyanın ve sermayenin merkezileşmesiyle birlikte basının hükümetle aralarını iyi tutma çabasının yarattığı bir sorundur. Taraf olmak bir tercih değil. Herkes sınıfsal konumunun gereğini yapar. Eğer inanmadığınız halde bir yerden tarafmış gibi yapıyorsanız zaten kısa bir süre sonra deşifre oluyorsunuz. Eğer karikatür ya da mizah adına soruyorsanız; tabii ki karikatür 'doğru'nun tarafındadır.

ASIL KOMİK OLAN KARİKATÜRİSTTİR
- Anayasa oylaması sonucundan sonra yaptığınız ve binlerce kişiden tebrik aldığınız karikatür acaba Başbakan'ı güldürmüş müdür?
Başbakanla ilgili bir espri düşünürken onun iç dünyasını anlamaya çalışarak çiziyorum. Kendisiyle ilgili bütün karikatürlerime güldüğünü düşünüyorum. Ben başbakan olsaydım, bir insanın benimle ilgili oturup da, saatlerini harcayarak, portremi benzetmeye çalışarak, sile boza karikatür çizmeye çalışma çabasını bile komik bulurdum doğrusu. Bu karikatüre de gülmüştür bence. Bu karikatürün on binlerce kişi tarafından beğenilmesi çok ilginç. Sadece benim sayfamdaki beğeni sayısı 7.000'i, yorumlar 6.000'i geçti.
- Espri anlayışı gelişmiş bir toplum için karikatür çizmek daha eğlenceli olabilir mi?
Ben Türkiye toplumunun espri anlayışının Batı toplumlarına kıyasla daha gelişkin ve daha zeki olduğunu düşünüyorum. Gırgır dergisinin bir dönem dünyanın en çok okunan dergisi olduğunu hatırlatırım. Batı toplumlarında bu kadar başarılı bir dergi örneği yoktur. Ayrıca Aziz Nesin de Türkiye'deki mizah seviyesinin ulaşılması zor örneklerindendir. Dünya mizahını okumuş biri olarak Nesin'le kıyaslanabilecek bir örnek olduğunu sanmıyorum. Bu konuda, dünyayla aramızdaki fark; Nazım Hikmet'le dünya şairlerinin arasındaki fark kadardır.
- Eskiden yaptığınız karikatürlere güler misiniz, karikatür eskir mi yoksa klasikleşir mi?
Eskiden yaptığım karikatürlere gülerim. Beğenmediğim bir şeyi çizmem. Bu makale yazısıyla, roman arasındaki fark gibi bir şey. Eğer günlük olaylarla ilgili çiziyorsanız, o olay güncelliğini yitirdiğinde karikatürünüz de eskir.
- Çizdikten sonra ağır olduğunu düşünüp de geri aldığınız karikatür oldu mu?
Böyle bir şey pek olmaz, çünkü çizmeden önce saatlerce belki de günlerce tasarlıyorum. Altı ay önce bulduğum bir espriyi zamanı geldiğinde çizdiğim oluyor.

GÜNDEMİ TAKİP ETMEK ŞART
- Yazarak mı espri yapmak kolay çizerek mi?
Çizmek, yazmaktan daha zordur bence. O yüzden yazar sayısı daha fazla.
- Karikatüristler gündemi takip etmek zorunda mı, iyi bir karikatüristin farkı nasıl ortaya çıkar?
Eğer gündemle ilgili çiziyorsanız elbette her şeyle ilgilenmek zorundasınız. Ama Red Kit veya Garfield çizerken gündemle o kadar ilgilenmenize gerek yok.
- Dünyanın neresindeyiz, karikatürlerimize bakacak olursak?
Ne yazık ki karikatür kullanan yayın sayısı nüfusa oranla acınacak durumda. Gazetelerin karikatüre yeterli yer ayırmadığını düşünüyorum. Bu genel gelişmişlik seviyesi ile ilgili. Şu günlerde önemli edebiyat eserlerini çizgili yayınlama furyası var mesela. Yurtdışından alınıp çevriliyor ama bir tane yayınevi kendi yazarlarımızın kitaplarını kendi insanımıza resimleterek yayınlamaya cesaret edemiyor. Hamiyet meselesi.
- Siz normalde konuşkan ve esprili biri misiniz yoksa sadece çizgilerle mi kendinizi ifade etmeyi seviyorsunuz?
Konuşkan olmadığım söylenir. Ama felsefe, tarih, mimari ve politika üzerine günlerce konuşabilirim. Çevremdeki insanları eğlendirmek için bir çaba göstermem. Asosyal biri olduğumu düşünüyorum. Asosyal olduğum için mi karikatür çiziyorum, karikatür çizdiğim için mi asosyalim, daha çözemedim. Ama yakın zamanda çevremdeki insanlarla konuşmayı düşünüyorum. Gözüme kestirdiğim birileri var. Gelecek ay 'meraba' diyebilirim birilerine. (Yoksa vaz mı geçsem?)

ŞAŞIRTMAYI SEVERİM
- En çok eleştiri aldığınız veya çizdiğinize pişman olduğunuz karikatür neydi?
Genellikle ortak toplumsal faaliyetlerin veya tüm toplumu ilgilendiren olayların olduğu dönemlerde (seçim, referandum, felaket gibi) çizdiğim karikatürlerden büyük ilgi alıyorum. Bülent Ecevit'in koalisyonu sırasında Sabah'ta çizdiğim bazı karikatürler ve 17 Ağustos depremi sırasında çizdiğim birkaç karikatürün aynı ilgiyi gördüğünü hatırlıyorum. Bu biraz da insanların iletişim araçlarına daha yakın olması ile ilgili. Ben bu karikatürü çizdikten bir saat sonra binlerce kişi, ceplerindeki Blackberry ve iPhone'larıyla mail zincirlerinde bu karikatürü paylaşmıştı bile. Toplumun aynı konuya odaklandığı dönemlerde eğer doğru karikatürü çizmişseniz okuyucu bunu duygularını anlatmak için uygun bir araç olarak görüyor ve paylaşıyor. Bu duyguları yakalamayı ve insanları şaşırtmayı seviyorum. Herkesin bir olayın sadece tek tarafıyla ilgilendiği bir sırada 'bak, bunun bir de şu tarafı var' demek bana büyük keyif veriyor.
- Çok beğenilen bir karikatürden sonra yine aynı şekilde beğenilecek bir karikatür çizmek zorunluluğu sizi gerer mi?
Bu karikatüre gösterdikleri ilgi için tüm mizah severlere teşekkür ediyorum. İlk gün abandone oldum ama sanırım toparlandım. Şaka bir yana, aslına bakarsanız her karikatürü aynı ciddiyetle düşünüyor ve tasarlıyorsunuz. Buradaki fark, biraz önce de söylediğim gibi yığınların tek bir konuya odaklanması ve bunu anlatabilecek bir fikri sahiplenmesi olayıdır. Bu bazı durumlarda bir yazı veya şiir olabilir. O gün, bu karikatür oldu. Bayramın birinci günü için hazırladığımız kapak sayfası da bunun gibi çok sevilmişti.
Akşam gazetesi

Seçmen tokadı

2010-09-12T15:18:00.000-07:00

30. ULUSLARARASI KARİKATÜR YARIŞMASI SONUÇLARI AÇIKLANDI

2010-09-11T02:56:00.000-07:00

30. Uluslararası Nasreddin Hoca Karikatür Yarışması’nda Büyük Ödülü İtalya’dan Alessandro Gatto kazandı...
Koç Holding’in ana sponsorluğunda Karikatürcüler Derneği tarafından gerçekleştirilen 30. Uluslararası Nasreddin Hoca Karikatür Yarışması sonuçlandı. Dünyanın önde gelen yarışmalarından biri olan Uluslararası Nasreddin Hoca Karikatür Yarışması’na bu yıl 58 ülkeden 852 karikatürcü 852 karikatürle katıldı.
Yapılan değerlendirmeler sonucunda derecelendirme aşağıdaki şekilde açıklanmıştır.

Dam üstünde saksağan...

2010-09-08T16:32:00.001-07:00

HASLET SOYÖZ- MİLLİYET

2010-09-07T13:57:00.001-07:00

Firuz Kutal çizdi

2010-09-06T16:36:00.000-07:00

VESAYET ABİ

2010-09-04T12:08:00.000-07:00

İBRAHİM ÖZDABAK-YENİ ASYA

2010-09-04T11:55:00.000-07:00

CAFCAF EYLÜL SAYISI ÇIKTI

2010-09-04T11:49:00.000-07:00

Kolpadan çözüm kime yakışır?

Referandum tartışmalarına binaen geçtiğimiz ayki kapağına “Anayasayı asker yapsın” manşetini atan Cafcaf dergisi BDP, CHP ve MHP başkanlarını bir askerî botun ucunda, görüp görebileceğimiz en sevimli halleriyle çizmişti.

Eylül sayısının kapağında ise, son bir aydır yaptığı açıklamalarda “başörtüsü yasağı problemi”ni “biz çözeriz” dedikçe sözünden cayan, caydıkça da ihtilal paşalarından bile daha absürt ve mantıksız açıklamalarda bulunan, kesinlikle çözmeye niyeti olmadığını kanıtlayan Kemal Kılıçdaroğlu’nun, tesettürlü bir üniversite öğrencisinin başörtüsünü ağzından salyalar saçarak çözmeye yeltenişi karikatürize edilmiş.

Neden başörtüsü yasağı denilince gözler CHP’ye çevriliyor?

Hükümet değil, yıllarca da hükümet olmamış, milleti tarafından çoktan ıskartaya ayrılmış CHP’nin “başörtüsü yasağı problemi”ni çözmesi neden bekleniyor? Yahut neden CHP’ye bu konuda bel bağlanıyor?

Kısacası: Hükümet, AİHM, BM yahut hangi kurum ve kuruluş bu yasağı çözerse çözsün; CHP genlerinde taşıdığı vesayetçilik ve kendi uydurduğu laiklik tabusuyla derin yerlere nüfuz edecek ama konuşa anlaşa ama tehditle ama şantajla yine yasağın yaşamasına sebep olacak. Bunu herkes biliyor. Stefan Zweig’in bahsettiği “üniforma benliği” tek varoluş kaynağı ve hedefi olan bu parti yeni anayasa oylandığında acaba ne yapacak? Siyaset yapamayacağı kesin çünkü yıllardır yapmadı. Belki de yeni anayasanın en büyük faydası CHP’ye olacak: Kuruluşunun 86. yılında siyaseti ilk defa öğrenmeye ve hatta uygulamaya başlayacaklar.

Eylül içeriği: Genelkurmay

Neredeyse kadrosunun büyük çoğunluğu genç mizahçılardan oluşan Cafcaf, TSK’yı yakın takibe almış durumda. Mizahçılar; Genelkurmay Başkanının değişmesiyle hiçbir şeyin değişmemiş olduğunu ve geçen ay Hantepe baskınından önce ayyuka çıkan Heron meselesinde askerden ziyade PKK’lıların istihbarattan faydalandığını vurgulamışlar.

Bedelli beklentisini dile getiren mizahçılar, güçlü Türkiye’nin güçlü bir orduyla mı yoksa güçlü bir ordunun güçlü bir Türkiye ile mi sağlanacağı yahut ezbere böyle mi inandırıldığımız konusunda dergide bir stereo monolog da yürütmüşler.

N’iran mı olacağız? N’olacağız böyle? Cafcaf’ın köşe yazıları bir harika

Salih Kılınç, “Batıl Balina” köşesinde, Yavuz Selim Güneş ise “Nayır” köşesinde, “Hayır demezsek İran olur muyuz?” sorusuna cevap arayıp katıla katıla güldürüyorlar okuru. Cımbızcı Cafer ise bu ay, Emre Kongar’ı öve öve bitiremiyeceğini anladığı için döve döve bitirmiş. Devrimci Derviş Nazım Taşan farklı bir okuma serüvenine ortak ediyor bizi. Entelektüel köy imamı Abdullah ise Türkiye’nin en entelektüel, en nitelikli mizah dergisini okumakta olduğumuza dair hislerimizi kanaate dönüştürecek meseleleri ele alıyor. Hakan Öztürk ve Otacı Zahter ise +13 yaş sınırıyla yazmışlar. Hakan romantik bir hikâyenin trajik komikleşmesini, Otacı Zahter ise militer şiddet, şehit anası gözyaşı malzemeli yazdığı için +13 diyoruz!

“Gülme Duvarı”nda Dt. Cihangir Bayburtoğlu ufak ayrıntılara ve anekdotlara dikkatleri çekip dudaklarımızın kenarında tebessümlerin doğmasına vesile oluyor.

Kasım Özkan çizdi

2010-08-22T16:25:00.000-07:00

Bir bilene sor

2010-08-20T15:48:00.000-07:00

Fırt 1983-sayı 380

Mahmut Yılmaz çizdi

2010-08-20T14:23:00.000-07:00

HSYK Ergenekon savcılarının yerini değiştirmeye çalışıyor...

Yakında...

2010-08-19T14:14:00.001-07:00

Bunlar mı muhalifmiş?!

2010-08-10T10:33:00.000-07:00

İstanbul 2010 Kültür Başkenti Ajansı’nın desteklediği bir karikatür sergisini gezdim. Aman Allahım, bu ne böyle!
Geçtiğimiz günlerde Tütün Deposu’nda Türkiye ve dünya mizahından seçme karikatürlerle oluşturulan, ‘Karikaturka 2010 – Küresel Bölgesel Karikatür Sergisi’ne gittim. Sergi, Türkiye, Hollanda, Almanya ve İsviçre mizahını temsilen seçilmiş karikatürlerle beraber, bu ülkelerin karikatür ve mizah tarihini de izleyiciye sunarak, farklı mizah anlayışlarını bir araya getirmiş.

Ezik, kompleksli Türkiyeli mizahçılar

Karikatürleri incelerken Türkiye’de baskın ve popüler olan mizah anlayışının ne kadar içler acısı olduğunu bir kez daha fark ettim. Sözde muhalif olan mizahçıların, en bayağı ve en basit esprilerinden oluşturulan ‘Türkiye’ bölümü oldukça can sıkıcıydı. Tamamen sığ bir bakış açısıyla Türkiye sorunlarını ele alan bu karikatürleri görmeye alışkınız. Fakat böyle bir sergide Türkiye adına sergilenecek karikatürlerin bunlar olması, sergiyi hazırlayanların bilinçli bir tercihi olmalı. Projeye katılan diğer ülkelerin karikatürlerinde de rastladığım ‘İslamafobia’ durumu Türkiye mizahında daha sert bir şekilde karşımıza çıkıyor. Bu noktada Türkiyeli mizahçıların tahammülsüzlüğü, ezik ve kompleksli duygularla birleşerek çok daha çirkin bir hal alıyor. Klişeleşmiş ve artık mide bulandırıcı hale gelmiş olan çarşaflı kadın esprileri, sahte bir muhaliflikle körü körüne bir Ak Parti eleştirisi, toplum gerçeklerini algılayamamış, elitist bir halkçılık anlayışıyla dolu bu karikatürler aslında Türkiye solunun genel çelişkilerini de gözler önüne seriyor.

(+)
Müslümanlar ötekileştiriliyor

Sergiye gelenlere ücretsiz olarak verilen ‘Caricaturca 2010’ albümünde, katılan her ülkenin mizah tarihi kısaca anlatılmış. Bu anlatımlarla beraber mizahın nasıl olması gerektiği ve dünyada kriz yaratan karikatürler üzerinden mizahta özgürlük konuları da tartışmaya açılmış. Bu konuda ilk olarak akla gelen Danimarkalı karikatürcü Kurt Vestegaard’ın Hz. Muhammed’e hakaret eden karikatürleri konusunda katalogta yazanlar çok ilginç: “Muhammed’in sarığında bir bomba çizen Danimarkalı karikatürist Kurt Westergaard’a ne olduğunu ise her gazete okuyucusu bilmektedir: Halen hayatta olması neredeyse mucizedir. Danimarka gazetesi Jyllands-Posten tarafından Muhammed’in on iki karikatürü basıldıktan sonra peygamberin resimleri 2006 yılından itibaren dünya çapında sorun olmuştur. Bunun sonuçları bellidir. Danimarkalı siyaset bilimcisi Jytte Clausen’in Dünyayı Sarsan Karikatürler isimli kitabında (Yale University Press, 2009), olay iki yüzden fazla sayfada izah edilmiştir. Nihayetinde hemfikir olduğunu düşünen ve daha sonra on iki karikatürün nelere sebep olduğunu (yüzden fazla ölü, yakılan Danimarka büyükelçilikleri ve Danimarka ürünlerine karşı boykotlar) değerlendiren okuyucu aldatıldığını anlar: Tartışmalı karikatürlerin hiçbiri kitapta basılmamış. Yayıncı bunları yaymaya cesaret edememiştir. Bu şekilde demokratik bir ülkedeki yayın tarihinde derin bir noktaya ulaşılmıştır: Terör karşısında diz çökmek.”

Bu açıklamaları yapan Hollandalı yazar Koos van Weringh, mizahta ayrımcılık ve hakaret gibi temel ölçüleri özgürlük adı altında hiçe sayıyor. Bu yaklaşım sergide yer alan diğer ülkelerin mizah anlayışlarında da sürdürülüyor ve özellikle kıyafetleri dalga konusu edilerek müslümanlar ötekileştiriliyor.

Karikatüristten ne bekliyoruz?

Bence her şeyden önce bir karikatüristten beklenen, çizgisel yetenekle beraber bulunduğu toplumu ve dünyada olup bitenleri sağlıklı bir şekilde analiz edebilmesidir. Karikatürcü bunu yapamadığında ortaya hiçbir zemine oturmayan ve okuyucuya dışlama, nefret, korku, öfke gibi duyguların empoze edildiği ürünler çıkıyor. Kalem ve kağıt, zihinsel yapısı çeşitli nedenlerle böyle şekillenmiş birilerinin eline geçtiğinde, her şey ne yazık ki dünyada iktidar ve güç sahibi olanların istediği biçimde gösteriliyor.

Türkiye mizahında da sürekli olarak korku unsuru haline getirilen halka ait değerler, bu yaklaşımın bir parçası. Aslında Türkiyeli mizahçıların pek çoğu yarı elitist-kemalist bakış açısıyla halka yukardan bakarken, uzaktan uzağa kurulmuş bir halkçılık teorisiyle de halkın mizahını yapıyor, onların derdine tercüman oluyormuş gibi yapıyor. Dolayısıyla aslında “Halk plajlara akın etti, vatandaş denize giremiyor” çizgisinde oldukları söylenebilir.

Ak Partililer gördü mü bu karikatürleri?

Diğer ülkelerden karikatürlerde Türkiye’yle ilgili esprilere de yer verilmiş. Özellikle Alman karikatüristlerin, Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne girme macerasıyla ilgili esprileri ilginçti. Bazılarını özellikle Ak Partili siyasilerin görmesini çok isterdim. Örneğin Heiko Sakurai isimli karikatüriste ait, Tayyip Erdoğan’ın Avrupa Birliği sevdasıyla ilgili bir karikatür. Avrupa Birliği binası önünde bekleyen Tayyip Erdoğan’a penceren bakan -kim olduklarını tam kestiremediğim- iki kişiden biri diyor ki: “Ya ondan beklenen politik reformları gerçekleştirirse?” Diğeri de diyor ki: “Bu kadar pesimist olma.” Burada asıl problemin bizim kendimizi onların kurallarına göre değiştirmemizden değil, daha kalıcı nedenlerden kaynaklandığı açıkça dile getirilmiş.

Avrupalı karikatüristler her ne kadar ayrımcılık içeren espriler yapsalar da zaman zaman batı özeleştirisine de karikatürlerine yer vermişler. Freimut Wössner’in çizdiği bir karikatürde başörtülü bir kadının elbisesinin göbek ve göğüs kısmında birer delik açılmış ve demiş ki: “Batı toplumu değerlerinin ilk başarıları”. Burada ciddi bir batılılaşma eleştirisi ve sorgulaması görülüyor. Alman çizer Reiner Schwalme’nin “Action” isimli karikatüründe ise bir CNN kameramanı asker olarak tasvir edilmiş ve kamerasını silah gibi tutmuş.

Serginin genelinde yoğun bir ötekileştirme söylemi olsa da aralardan sıyrılan karikatürlerde birilerinin kalıplaşmış şeyleri sorguladığını görmek umut vericiydi. Mizah da pek çok farklı alan gibi kullanan kişinin elinde işlevini değiştiriyor. Çizginin güçlü sembolik anlatımıyla kalıp yargıları sorgulamak ve insanlarda yeni duyarlılıklar oluşturmak mümkün. Güç sahipleri bir şeyleri kendi lehine çevirmek için ne kadar çabalarsa çabalasın, bunun karşısında duran sesin her zaman daha güçlü çıkacağına inanıyorum.

Gülsüm Kavuncu sergiyi izledi, haber verdi
dünyabizim.com

Cafcaf 41. sayı çıktı

2010-08-07T12:59:00.001-07:00

HASLET SOYÖZ- MİLLİYET

2010-08-02T12:59:00.001-07:00

HAYIRCI GEYİKLER

2010-08-02T12:18:00.001-07:00

Bu anayasa, vatandaşın Etro gömlek giymesini sağlayacak mı?

Bu anayasa değişikliği ile Galatasaray Kadıköy'de Fener'i yenebilecek mi?

Bu anayasa Kadıköy'de yanlış anonsu önleyebilecek mi?

Bu anayasa, yüksek yüksek tepelere ev kurulmasını, aşrı aşrı memlekete kız verilmesini engelleyebilecek mi?

Bu anayasa, paketi şimdi bana kaybolan yıllarımı geri verecek mi?

Referandum, CHP'yi seçimsiz iktidara taşıyacak mı?

Yeni anayasa,futbolmaçlarındaki barajların tam 9.15'e çekilmesini sağlayabilecek mi?

Odam kireç tutmuyor. Yeni anayasa paketi ile tutabilecek mi?

Bu anayasa, çamaşırları Ayşe Teyze'ninki gibi bembeyaz yapabilecek mi?

Bu anayasa, Neşe'nin kepek problemine derman olacak mı?

Yumurtanın fırçalanmayan tarafı da fırçalanan tarafı kadar beyaz olacak mı?

Bu anayasa paketi değişikliğinden sonra Zeki Müren de bizi görebilecek mi?

Bu anayasa paketi, Fenerbahçe'ye Türkiye Kupası kazandıracak mı?

Bu anayasa paketi, Messi'yi de getirecek mi Beşiktaş'a?

Hayır! O zaman hayır!

OĞUZ ARAL ANTALYADA ANILDI

2010-07-28T14:44:00.000-07:00

Türk karikatürünün büyük ustası Oğuz Aral 6. ölüm yıldönümünde Antalya Büyükşehir Belediyesinin düzenlediği etkinliklerde, Antalya'da adına açılan bir karikatür sergisinin ardından Gırgır yıllarından yetiştirdiği öğrencilerden biri olan mizah yazarı ve karikatürist Cihan Demirci'nin hazırladığı "Mizahımızın Alayköşkü:Oğuz Aral ve Gırgır" başlıklı belgesel sunumla anıldı...

OSMAN SUROĞLU MİZAHGÜNLÜK İÇİN ÇİZDİ

2010-07-28T14:33:00.001-07:00

Hayuuuuuuuuuuuuuuuuuuur!

2010-07-24T14:27:00.001-07:00